Tuğçe Özel

Zeynep Tayalı'yla stilini keşfet!

2011-02-16T14:25:00.001+02:00

Her gün gardırobunun önünde ne giysem acaba diye düşünen kızların imdadına koşan ve kime ne yakışacağını, hangi giysiyle hangi ayakkabının/çantanın daha uyumlu olacağını söyleyen Stil Danışmanı Zeynep Tayalı her an gardırobunuza el atabilir! Nasıl dediğinizi duyar gibiyim.

Her sabah uyandığınızda gelen kutunuzda size modadan yeni çıkan bir ürüne, etkinliklerden farklı lezzet mekânlarına kadar önerilerde bulunan Mia, Zeynep Tayalı'dan stil danışmanlığı hizmetini ücretsiz hediye ediyor.

Yapmanız gereken tek şey; Miaposta'ya üye olmak, Facebook'da Miaposta'yı beğenmek ve ardından karşınıza çıkacak 7 soruya cevap vermek! Zeynep Tayalı her an kapınızı çalabilir, benden söylemesi...

Yatak Edebiyatı

2010-12-16T13:40:00.000+02:00

Çok hızlı giden bir arabada olduğunuzu düşünün, direksiyon sizin elinizin altında ama yine de panik halindesiniz. Fren yapmak, yavaşlamak istemiyorsunuz ve bir anda, hiç beklemediğiniz bir anda sizin için biri el frenini çekiyor. Evet, işte o hiç beklemediğim anda el frenini çeken benim bedenim oluyor. Biraz dinlenmem gerektiğini, yoksa bu hızla devam edemeyeceğimizi söylüyor. Ben de isteğini kıramıyorum ve sahibinin ben olduğum dinlenme tesisine girip biraz soluklanıyorum. Bu dinlenme tesisinin neresi olduğunu tahmin edersiniz; orası benim çift kişilik, kocaman yastıklarla donattığım yatağım!

Bu dinlenme tesisinde vakit geçirirken aklıma bin bir türlü soru geliyor; mesela “neden adı çift kişilik”. İki yüzü yani altı ve üstü olduğu için mi? Öyle olsa tek kişilik yatağın ne suçu var.

Olamaz diyerek bu cevabın üzerini pilot kalemle çiziyorum. İki kişi yatabildiği için mi? Evet, mantıklı olan cevap bu ama asıl merak ettiğim hangi iki kişi? Bence asırlardır merak edilen soru bu. Hangi iki kişi bu kocaman yatakta yatmalı? Birbirini çok seven iki kişi mi yoksa birbirine çok saygı duyan, ihtiyaçlarını karşılayan iki kişi mi? Sabah kalktıklarında birbirlerini gördükleri için mutlu olan iki kişi mi? Kim bu iki kişi!

Herkes bu iki kişinin kim olduğunu en az benim kadar merak ediyordur. Aranızda bu sorunun cevabını bulanlar da olmuştur, eminim. Sizi canı gönülden kutluyorum ama benim ruhum huzursuz, bu sorunun cevabını bulsam bile başkaları ne düşünüyor, ne hissediyor, ne yaşıyor ve bu sorunun cevabını nerede arıyor diye düşünmeden edemiyorum. Çevremdeki herkes ya ilişkilerinden hayıflanıyor, ya aşkı arıyor ya da kendini çoklu ilişkilere adamış… Kimse yatağın sağında mı, yoksa solunda mı uyumak istediğini bilmiyor; devamlı bir hareketlilik, bilinmeyeni keşfetme isteği, yenidünya hayallerinin peşinde. Oysa önceki sorunun cevabını bulmadan yeni bir soruya cevap veremezsiniz.

Bence herkes kendi karmaşasını kendi yaratıyor ve o yatak hiçbir zaman ısınmıyor. Daha doğrusu bir ilişki yaratmak için çaba sarf etmiyor, karşısındakinin kusurlarını örtmeye ve onu anlamaya çalışmıyor. Bencillik diz boyu… Sadece arıyor, hem de ne aradığını bilmeden. Peki, ya kusursuzluk diye bir kavram yoksa? (ki bence yok) O zaman ne olacak? Kocaman yataklarımızda, kocaman yastıklarımızın arasına gömülmüş, yatağın tam ortasında ya da Hülya Avşar gibi çaprazlama uyumanın büyük bir keyif olduğunu mu savunacağız?

Buna cidden inanıyor musunuz, ben inanmıyorum.

Bu yüzden yaşadığınız bu hızlı hayata sıkı bir fren koyun, kontağı kapatın ve nerede olduğunuza bir bakın. Camdan kafanızı çıkarın, derin bir nefes alın ve hayata karşı hayıflanmayı bırakın. Şimdi dikiz aynasını kendinize çevirin ve biraz kendinizi izleyin. Manzara nasıl, beğendiniz mi?

Bugün Özgür Doğan'ın doğum günü...

2010-11-18T00:01:00.000+02:00

O’nu sadece birkaç kelimeyle özetleyemem gerçeği söylemek gerekirse… Özel bir insan olduğuna adım kadar emin olduğum birini anlatacağım size ve bugün O’nun yani Küçük Prens’in doğum günü!

Sözleriyle her zaman sizi şaşırtan, keskin zekâsıyla her daim sizi güldürebilen, kendi dünyasında kocaman bir sevgi yaratan, insanları anlamaya çalışan, gücüyle ve girişimci ruhuyla hayranlık uyandıran ve her zaman hayatımda olmalı dediğiniz özel bir insandır O…

Hayata karşı öfkeli olduğum bir gece tanımıştım O’nu ve bana hayatı kendi kendime zorlaştırdığımı üç cümle ile özetlemişti. İşte o zaman O’nun özel biri olduğunu anlamıştım. O gün bugündür ne zaman biriyle konuşmaya ihtiyacım olsa, ne yapsam acaba diye düşündüğümde elim tek bir numaraya, ayaklarım tek bir kapıya gidiyor. Biliyorum ki O; beni gerçeklerle yüzleştirecek, doğruları söyleyecek, esprileriyle gülümsememi sağlayacak, zekâsıyla çözüm üretecek ve ilerlemeyi düşündüğüm yolda dimdik yanımda olacak. Ünlü düşünürlerin sözleri üzerine saatlerce konuşacağız, sabahlara kadar uzayan derin bir sohbetin içine dalacağız ve daha mutlu, daha iyi bir insan olmamı sağlayacak…

Felsefeyle ilgili, edebiyatla ilgili, hayatla ilgili O’ndan öğreneceğim çok şey olduğunu düşünüyorum ve iyi ki O’nu tanıdım, iyi ki hayatımda ve iyi ki doğdun güzel insan… Her ne kadar inkâr etse de benim O’na can borcum var, bi’ de birkaç şişe votka...

Dört bin yüz yetmiş dördüncü (4174) Terlik Muhaberesi

2010-11-16T19:50:00.001+02:00

Bizim ailenin bayram ziyaretleri meşhurdur. Kapı hiçbir zaman kapanmaz; kahkahalarla, fıkralarla geçer her bayram… Mutfağımız da ünlüdür ayıptır söylemesi. Ne ararsanız bulabilirsiniz. İşte yine böyle bir bayram günü daha başlamıştı. Bizim gittiğimiz akrabalar, bize gelenler falan derken saat ilerlemiş, kahveler içilmiş, muhabbetler koyulaşmaya başlamıştı. Şimdi burada adını vermeyeceğim bir misafirimiz daha aramıza katıldı. Laf lafı açtı herkes muhabbetin keyfinde. Ben de arada kalktım, konuğumuzun kahvesini yaptım, su ve lokum ile birlikte servis ettim.

Hemen ardından da mutfağa girdim ve ikram etmeyi düşündüğüm şeyleri hazırlamaya başladım. Bizim ailenin belli kuralları vardır; gelen misafir sadece bir kahveyle, şekerle ya da meyve suyuyla ağırlanmaz. Gelen kişiyi sevmesek bile (olabilir, neden olmasın), kapımızı çalmıştır. Hem misafiri layığıyla ağırlamak ailenin görgüsünü de gösterir. Buyur etmesini biliriz. Neyse yeni misafirimiz başladı konuşmaya; vay efendim onun kızı çok becerikliymiş de, bütün gün mutfaktan çıkmazmış da, elinden her iş gelirmiş de, mutfaktan dinliyorum.

Konuyu döndü dolaştırdı bana getirdi. Efendim, ben misafire hizmet etmekte biraz eksikmişim. O sırada, dün kalem gibi sardığım dolmaları tabağa yerleştirmekle meşgul olduğumu burada belirtmek isterim. İşte geçen seneye göre yavaşmışım. O sırada, dün gece ellerimle açtığım kıymalı böreği kesmekle uğraştığımı ısrarla burada belirtmek isterim. Oysa onun kızı “Speedy Gonzales” gibiymiş.

Çok güzel kahve yapıyormuşum ama geç getiriyormuşum (Neden diye sorar insan değil mi? Bakır cezvede ağır ağır pişer kahve!). O sırada sabah hazırladığım diğer yiyecekleri de tabağa koyup salona girdim. Kahve yaparken arada çay demlemiştim, çay servisini de yaptım ve dedim ki;

“Valla isterseniz elektrik faturasını, su faturasını, cep telefonu faturamı, ev telefonunu, Digiturk faturasını, anneannemin doktor ve ilaç parasını, kirayı, mutfak giderlerini, aidatı, köpeklerin aşı ve kuaför paralarını, eve gelen temizlikçinin parasını ve benim kozmetik, gezme-tozma, kuaför, giyim, ayakkabı masraflarımı siz karşılayın benim yerime… Ben size günde 88 tane kahve pişirir önünüze koyarım ama yorgunum 7/24 çalışıyorum” dedim ve arka odaya geçtim, kitabımı açıp okumaya başladım.

Tam o sırada kulağımın köşesinde şöyle bir ses fade in- fade out oldu; “Vijuuuuvvv”

Evet, dört bin yüz yetmiş dördüncü Terlik Muhaberesi başlamıştı. Bir an aklıma Tom’un annesi geldi. Kendimi Tom'un yerine koydum. Kedinin görevi evdeki fareyi yakalamak değil midir? Neden Tom hep suçlu, Jerry de mutlu fare oluyordu ki?!

Annem ikinci hakkını da kullanıp başarılı olamadıktan sonra salona kızı Speedy Gonzales olan Jerry’nin yanına gitti. Kendimi çok yalnız hissettim ama görevimi yerine getirmenin mutluluğunu yaşıyordum. Bayramın birinci günü böyle geçti işte…

Ben ideal erkeği gözünden tanırım!

2010-11-15T20:34:00.001+02:00

Kadınlar ilginç varlıklardır. Özlerinde (sanırım genetik bir durum) koruma içgüdüsü, bir şeyleri tamir etme, kötüyü iyileştirme dürtüsü baskındır. Aslında kadın hep mükemmeli yaratmak ister. İşte bu yüzden “arızalı adamları” bulur; onların hayatlarını, geleceklerini düzeltmek isteriz. Bu davranış biçimi 20-30 yaş arası kadınların yaşadığı ekşın dolu bir 10 yıla tekamül eder.

Güldüğünüzü duyar gibiyim, çünkü her kadının arızalı bir ilişkisi hatta birden çok ilişkisi olmuştur. Dönüp geriye baktığımızda “neden” diye kendimize sorarız. Ben size nedenini söyleyeyim; 20 ile 30 yaş arası yaşadığımız seksi aşk, el ele tutuşmayı sevgi, erkeğin yaptığı her girişimi kafamızda büyütür ve adamı ilah sanırız.

Oysa erkek daha evrimini tamamlamamıştır. Bir erkeğin tam anlamıyla erkek olabilmesi için 35-40 yaşına gelmiş olması gerekir. Çünkü erkek maddeden güç alır. Kariyerinde iyi bir noktada olan, istediği şeylere sahip olmuş ve dünyayla, insanlarla ilişkini tanımlamış ve bu sorunlardan arınmış erkek, erkektir.

Kadını geç keşfeder erkek... Kadın hassasiyet hassasiyet ister. Yanındaki erkeğin güçlü, komik, nerede ne yapması gerektiğini bilen ama buna rağmen biraz çılgın olmasını ister. Şimdi diyeceksiniz ki bu kadar şey istenir mi?! Hadi diyelim istedin, bu saydıklarının bir erkekte olup olmadığını nasıl anlarsın?

Başlıkta da dedim ya, ben erkeği gözünden tanırım.Tabii bir de arabasından... Eğer bir erkek Megane Sport Tourer kullanıyorsa benim için ideal erkek odur. Şimdi nasıl oluyor yahu dediğinizi duyar gibiyim. Biraz önce de söylediğim gibi “bir erkek maddeden güç alır” ve kendini maddeyle tanımlar, yani biz kadınlar gibi değildir.

Megane Sport Tourer; güçlü, ayakları yere sağlam basan, şehir hayatını seven ama buna rağmen doğadan kopmayan, geniş hacimli mekanları seven ve bir aileye sahip olmak istediğini bu şekilde ifade eden, eğlenceli, komik ama işini ciddiye alan, hızı seven, sevdiklerinin güvenliğini düşünen erkeğin arabasıdır. Kısacası benim ideal erkeğimin arabası...

Yani özetlemek gerekirse kadın belli bir yaştan sonra mükemmeli yaratmak değil, mükemmeli bulmak ister...

Sanki…

2010-09-20T17:48:00.001+03:00

Biraz huzur, biraz rüzgâr, biraz da roka
Kafanda saçma sapan bir toka
Uzatmışsın ayağını balkona
Deniz seni seyrediyor
Balıklar da…

Biraz rakı, biraz maydanoz, biraz da peynir
Gemiler salına salına gezinir
Bir “of” çekersin…
Bütün dertler dile gelir
Bir yudum rakı, her şeyi dindirir

Biraz dalgın, biraz kırgın, biraz da donuk
“Geçer her şey” derler, “doğru” dersin için buruk
Zaman ilerler, saatler kırık
Farkında değilsindir zaten kafan bozuk

Biraz mazi, biraz gazi, biraz da sanki derken;
Balıkçı uzaktan “canlı canlı” diye çemkirir
Sonra dostlar aklına gelir
Gülümsersin, hayat demlenir…

20. Eylül. 2010 Pazartesi 12:10

Bence sen de şimdi herkes gibisin...

2010-07-19T20:21:00.001+03:00

gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
onlardan kalbime sevda geçmiyor
ben yordum ruhumu biraz da sen yor
çünkü bence şimdi herkes gibisin

yolunu beklerken daha dün gece
kaçıyorum bugün senden gizlice
kalbime baktım da işte iyice
anladım ki sen de herkes gibisin

büsbütün unuttum seni eminim
maziye karıştı şimdi yeminim
kalbimde senin için yok bile kinim
bence sen de şimdi herkes gibisin

Nazım Hikmet Ran

Tez...

2010-06-01T20:44:00.000+03:00

Hastayım, yorgunum, uyumam lazım ama haber kanallarını izlemekten uyuyamıyorum. Aklımdaki bir dolu soru yanıtını bulmaya çabalıyor. Şimdi bu kadar arbede oldu, gemiler gasp edildi, siviller öldürüldü, uluslararası hukuk kanunları çiğnendi… Evet, davamızda haklıyız, ama işin arkasına bakmakta fayda var diye düşünüyorum.

İsrail Gazze halkına işkence dolu günler, geceler, aylar yaşatıyor. Sivil halkı kurşunluyor, çocukları ve kadınları katlediyor. BM’den bir kişi çıkıp da “sen ne yapıyorsun” demiyor, bizim başbakan Davos’da “van minut” diye kükreyerek dünya gündemine oturuyor, ardından da ekliyor; “siz öldürmeyi iyi bilirsiniz” diye… Tamam, üslup çok kötü, bir devlet adamına yakışmayan bir İngilizce ve tavırla bunu yapıyor ama söylediği “şey”in içeriği doğru! Buraya kadar her şey çok güzel… Bugün de çıktı, çok doğru cümleler kurdu ve yaşanan olaylara bir devlet adamı olarak tepkisini gösterdi.

Ama beni düşündüren konu farklı, şöyle ki; Amerika ile arası “yıllardır” bu kadar iyi olan bir başbakanımız ve cumhurbaşkanımız var. Bunlar sabah, öğle, akşam su içseler birbirlerine haber veriyorlar, pardon yanlış oldu; bunlar su içseler Amerika’ya haber veriyorlar. Amerika kimin elinde? Musevilerin elinde, Amerika borsasını kim yönetiyor Museviler, dünyanın en büyük şirketlerinin başındakiler kimler yine Museviler. (Bu arada Museviler ile hiçbir alıp veremediğim yok bütün gün Musevi arkadaşlarımla telefonda olayları tartıştık ve çok üzüldük)

E, bizim başbakanımız, cumhurbaşkanımız Amerika’nın uşağı ise (ki öyle) neden İsrail ile kötü olmak istesin? Bu bir komplo olabilir mi? Bizim nadide ülkemiz olmadık bir savaşa doğru sürüklenmek istenebilir mi? Halkı galeyana getirip sokaklara dökerek, zaten yıllardır var olan iç savaşın (PKK) dışında, bir de dış mihraklar tarafından (İsrail, ABD) ülke bölünerek peşkeş çekilmek istenebilir mi?

Vahdettin’i hatırlatırım. Biz daha önce satıldık! Yine satılmak istenebiliriz. “Yabancılık” çekmeyeceğimize eminim. Bu ülkenin başındakiler zamanında olur olmadık savaşlara girdi ve alınan “saçma” kararların ceremesini bizim atalarımız, ailelerimiz yaşadı. Bunun hesabını yine biz ödedik. Ne yazık ki şu an gözle görülen, elle tutulan bir Atatürk yok bu ülkede. Eğer tarih tekerrürden ibaretse lütfen birisi çıkıp olanlara "tez" zamanda dur desin!

Yalnız Kadınlar Tuvaleti – 2

2009-10-21T00:32:00.006+03:00

I.

Derisi kat kat soyulmuş, tırnakları kırık, elleri acıyordu. Temizlik malzemelerini yere bırakmadan, yıllardır hayatın bütün yükünü taşıyan sırtıyla kapıyı yavaşça itip, içeri girdi. Saat akşam onu geçiyordu ve o hala günün belirli saatlerinde tekrarlanan işini yapmak için oradaydı. Malzemeleri yere dizdi, çamaşır suyundan soyulan elleriyle sanki ulvi bir iş yapacakmış gibi hazırlığa başladı. Sekiz yıldır bu tuvaleti temizliyordu ve parasını bu işten kazanıyordu. Tanıdık vasıtasıyla bulduğu bu işi, ilk başta sevinçle, şevkle yapmaya başlamıştı. Sonra başka bir işe de geçebilirdi, o an önemli olan kendisi ya da vasfı değildi, ama sekiz yıl, şu yan yana duran dört musluktan akan su gibi geçip gitmişti işte ve o hala orada, milletin pisliğini temizliyordu.

Aslında hayatı hep başkalarının pisliklerini temizleyerek geçmişti, ilk önce ölen babasının kumar borçları, ortağının bir gecede kaçıp bıraktığı senet borçları… Bütün pislikleri o temizlemişti, tıpkı şimdiki gibi. Fakat nedense tuvalet temizlemekten yüksünmüyordu. Babasının ve ortağının pislikleri çok daha ağır gelmişti zamanında, şimdi yaptığı iş, yaşananların yanında cennetin bir köşesinde nargile içmek gibi geliyordu.

İlk başta lavaboları silerek başladı, yavaş yavaş, sindire sindire mermerin üzerindeki su lekelerini temizledi, kendi hayatındaki lekeleri gözünün önüne getirerek… Sanki hiç yaşanmamışlar, sanki hiç iz bırakmamışlar gibi… Tek tek muslukların etrafındaki kirleri elleriyle yıkadıktan sonra bezini bir kenara bıraktı. Yerleri silmek için kovaya doğru eğildi, o anda tam sırtında inanılmaz bir acı hissetti. Yüzünü buruşturarak doğruldu ve acıyla inleyen gözbebekleriyle aynada kendine rastladı. Doktora gitmesi gerekiyordu, farkındaydı ama ne zamanı, ne de parası vardı. Personel müdürü diye başlarında duran ve bütün gün bilgisayardan kız tavlamaya çalışan sübyancı ibne yüzünden, hem izin alamıyor hem de iki aydır yatmayan sigortası yüzünden de doktora gidemiyordu. Hasta olduğunu söyleyip izin istediğinde aldığı cevapsa, çektiği azaptan daha acı vericiydi;

— Sanki çok iş yapıyormuş gibi bir de izin istiyorsun, bilirim ben sizin gibileri, kahveye gidip, iki kâğıt oyunu oynamak için yapıyorsun bunları!’

Beyninden vurulmuşa dönmüştü o anda. Yumruğunu sıktı, gözlerinin feri dönmüştü. Daha önce yaptığı gibi –Ortağını Adana’da bir pavyonda basmış, yakasından tuttuğu gibi sürükleyerek oradan çıkartıp eşek sudan gelinceye kadar dövmüştü- yapacaktı ama hayat dersini çoktan almıştı, ‘değmez’ dedi içinden ‘değmez bu sübyancı pezevenk için’… Adam konuşmaya devam ederken, o, boynunu öne eğdi, içinden annesinin köyde uyumadan önce öğrettiği sayma oyununu oynamaya başladı. Çok küçük bir köyde annesi ve beş kardeşiyle birlikte yaşıyorlardı, o zamanlar, babası ‘para’ kazanmak için büyük şehirde, erguvan renkli İstanbul’da, ümit kapısındaydı. Her ay ufak bir parayla geçiniyor, hep onların da İstanbul’a gideceği günleri konuşuyorlardı. En büyük hayali, küçük kardeşini bembeyaz bir bisikletin arkasında gezdirmekti. Nasip olmamıştı işte… Annesi bir oyun türetmişti bu bekleyişin arasında… Sıcak bir yaz gecesi, çatıda uyumalarını sağlayacak eğlenceli ve çocukça bir oyundu. Annesi de zaten yavrularından büyük değildi.
Yıldız saymaca… Ya da yerdeki karoları saymaca… Herhangi bir şeyi saymaca… Eskiden beri yaptığı ve içinde huzuru hissettiği tek şeydi. Sadece eskiden tek başına değil, kardeşleriyle birlikte sayıyorlardı yıldızları. Hepsi de ona kadar sayabildiği için en büyüklerinden başlıyordu, ona sıra gelinceye kadar üç tane on sayılıyor, o da dördüncü onu sayıp küçük kardeşine devrediyordu. Saydıkları her on sayı için, eski su testisine bir çakıl taşı atıyorlardı. Babaları onları almaya geldiğinde bütün bu çakıl taşlarını ona saydıracak ve ne kadar yıldız olduğunu öğreneceklerdi.

İlk başta kocaman şehirden her ay gelen para azalmaya, daha sonra da hiç gelmemeye başlamıştı. Annesi köydekilerin yardımıyla buğday alıp ekmek yapıyor, komşunun ineğinden iki kap süt alarak idare ediyordu. Köyde söylentiler başlamıştı, kimisi pespaye bir kadınla babasını şehirde gördüğünü kimisi ise kötü adamlarla gezdiğini konuşuyordu. Aklı malikti, ne demek istediklerini çok iyi anlıyordu ve annesini gözlemledikçe, günbegün çöktüğünü, kara gözlerinin söndüğünü hissediyordu. Yapacağı tek bir şey vardı, o da kaçıp babasını bulmaktı. Nereye, kime gideceğini bilmiyordu, ömrü sadece bu iki hektarlık alandan ibaretti ve dünya hakkında bildiği tek şey de o küpte bulunan onarlık yıldız kümeleriydi. Ama deneyecekti, kaçacak ve açlığın, boynu büküklüğün, kardeşlerinin yaşadığı bu burukluğun nedenini öğrenecekti.

II.

Bir gece sessiz sedasız evden çıktı, yıldızların olduğu küpü de çantasına alıp yollara koyuldu. Kamyon şoförlerinin arabalarını yıkayarak karnını doyurdu ve iki hafta sonunda İstanbul’a ulaştı. Şehri görünce kalbi duracak gibi oldu, kim birisini bulabilirdi ki bu koskocaman şehirde, kim onun derdini dinlerdi ki… Kahvede duymuştu, ağanın oğlu Aksaray diye bir yerden bahsediyordu, söylenenlere göre köyden giden bütün hemşerileri o çevrede olmalıydı. Sora sora dört saat yürüyüp Aksaray’a ulaştı, her yerden et ve yemek kokuları yükseliyor, etrafında dolaşıp ciğerlerine doluyordu, açlıktan bayılmak üzereydi. Yeni doğmuş ceylan gibi ayaklarının üzerinde durmaya çalışırken bir adam kolundan tutup gözlerine baktı.
- Ne işin var senin burada, dedi.

Bacaklarının arasında bir sıcaklık hissetmişti, evet korkudan altına işemiş, ne yapacağını bilmez bir halde yere yığılmıştı. Adam hayal meyal köylerinden hatırladığı birisiydi. Kucaklandığını anladı. Kendi bıraktığı su birikintisine adamın omzunun üzerinden bakarken sokaktan çıktılar. Müzik ve kavga sesleri arasında ilerlerken, kahkahalarla gülen kadınlara baka kalmıştı. Hiç böyle kadınlar görmemişti hayatında, her tarafları ortada, yüzleri sanki bahçelerindeki kiraz ağaçlarından meyve yemişçesine kıpkırmızıydı. Çocuktu, ama anlamıştı, içlerindeki acıyı göstermemek için meyveleri sürmüşlerdi yüzlerine, o şen kahkahalarının altında hayatlarının başka bir yüzü yatıyordu. Üzülmüştü, annesini hatırlayıp gülümsedi. Köye döndüğünde annesinin de yüzüne kiraz sürecekti, belki biraz neşelenmesini sağlardı.

Dar bir binaya girdiler, duvarlarında nemden oluşan küfler ve bu küflerin oluşturduğu iğrenç bir koku vardı. Birbirine yakın, taşları kirden siyaha dönmüş merdivenleri çıkarken midesi iyice bulanmıştı. Sokakta duyduğu o yemek kokularını tekrar ciğerlerine almaya çalıştı, nefesini hemen tuttu. Bu koku inanılmaz kötüydü, köy meydanına yapılan, ama sadece iki gün açık kalan umumi tuvaletten gelen kokuya benziyordu. Yeşil duvarların arasında sadece bir kişinin geçebileceği koridordan ilerlerken, sıra sıra kapıların arasından döşeklerde uyuyan, sigara içen, üstünü değiştiren insanlar görüyor, burada nasıl yaşadıklarını düşünüyordu. Güzelim köy varken neden bu koşullarda yaşıyorlardı, neden? Koridorun sonundan bir ses duydu. Bu babasının sesiydi, her yerden tanırdı, en sevdiği türküyü söylüyor, ara sıra durup boğazını temizliyordu. Yaklaştıkça keskin bir sigara dumanı da üzerlerine doğru geliyordu, dumanın içinden geçip sesin geldiği odanın önünde durdular. Adam kapıyı ayağıyla itip üzerindeki ağırlığı sanki hasat çuvalı gibi yere bıraktı ve önündeki ufaklığın arkasında kalan adama söylenerek;

—Bak senin kuzucuk gelmiş, dedi.

Acıklı türkünün sözlerini yarıda kesen babası şaşkınlığını gizleyemedi bir an, kucağında ufak çantasıyla kendisine bakan oğluna bakakaldı. Sigarasını yavaşça bir zamanlar rengi pembe olduğu anlaşılan, ama kirden pembe yerini koyu gülkurusuna bırakmış yatağın üzerinde duran kül tablasına bıraktı. Bağdaş kurduğu bacaklarını oturmaktan uyuşmuşçasına açıp, ellerinden güç alarak ayağa kalktı ve Ahmed’ine uzun uzun baktı.

O ise bırakıldığı yerden kıpırdamadan, yaşadıkları hayata anlam veremediği belirsizlik ve geldiği için kızacağını düşündüğü babasına korkuyla bakıyordu. Arkadaşı bir şeyler homurdanıp kapıyı kapattı. Adamın ağzından çıkan homurtunun içinde onu ilgilendiren tek şey yemek kelimesi olmuştu. Hala babasının vereceği tepkiyi bekliyordu sanki dakikalar geçmişti, bütün vücudu uyuşmuş, kanı damarlarında dolaşmıyormuş gibi hissediyordu. Yataktaki sigara kül tablasına düşmüş artık hayatının son demlerini yaşıyordu, dibine yaklaştıkça da daha ağır bir koku etrafı sarmıştı.
Babasının ağzından çıkan ilk cümle;

- Evdekilere bir şey mi oldu, Ahmed.

Hiç beklemediği bir karşılamaydı bu. Oysa o kamyon köşelerinde geçen yolculuğu boyunca, eskiden tarlada oyun oynarken ya da ağacın tepesinden atlarken onu kucaklayan adamı, elini hep ensesinde hissettiği babasını göreceğini hayal etmişti. Küpüne sarılıp uyurken hep bu sıcaklığı bulacağını düşünmüştü. Geceli gündüzlü gittiği yol boyunca da ‘aile geleneği’ni bozmamıştı. Her gece ayaza karşı yolculuk ederken yıldızları sayıp, sandıktaki kamyon nevalesinden küpüne onluklar doldurmuştu. O çektiği dayanılmaz açlığa rağmen, yıldız kümelerini yemeyi düşünmemişti bile. Babası sayacaktı onları, tek tek elleriyle dokunup oğluyla gurur duyacaktı.

Şimdiyse sigara izmariti kokan bu adam, onu kucaklamamıştı. Evet, o bir adamdı, ama babası değildi. Olamazdı!

Arkadaşı elinde poşetlerle ağdalı odanın yağlanmamış gıcırdayan kapısından içeri girdi. Elindeki poşetleri karşılıklı duran döşeklerinin ortasına koyup, açmaya başladı. Köşeye sinmiş, babasını ve arkadaşını izleyen Ahmed artık aç değildi, hatta hayatı boyunca da acıkmayacağını düşündü. Gözleri dolu doluydu. Daha küçücüktü, o daha çocuktu ve ağlamaya hakkı vardı, ama yarım saatte on yaş atmış, kocaman adam olmuştu.

O gece, o sigara dumanının her santimetrekaresine sinmiş odada hep birlikte uyudular. Sabah kalktığında oda boştu. Bitişikten kavga sesleri geliyordu. Belli ki birileri birisini arıyordu. Kapıyı hışımla açan iki adam;
— Sen kimsin lan piç, kimin dölüsün?

diyerek içeri daldılar. Ahmed’i bir kenara iterek fazla eşya olmayan odayı didik didik aradılar. Yatağın hemen ayakucunda duran küpü gören, diğerine göre daha kısa ve tıknaz olan bıyıkları sinirden terlemiş adam, kafasını arkaya atarak tok bir kahkaha patlattı. Bu mutluluktan ya da zaferden gelen bir kahkaha değildi. Bu içinde kötülüğü barındıran bir gülüştü. Küpü yere atan adam, taşları ve meyveleri görünce aradığını bulamadığı için iyice hırslandı. Küçücük odanın diğer köşesine sinmiş Ahmed’i yakalayıp kollarından sarsarak defalarca tekrarlıyordu;

- Kimin dölüsün lan sen, söylesene kimin?

Ahmed küpten yerlere saçılan yıldız kümelerine bakıyordu sadece. Aile geleneği şimdi yerle bir olmuştu. Aklında tek bu vardı, artık yıldızları yoktu, ailesinin yıldızları bir saniyede gökten yere düşmüş ve bütün ihtişamlarını bu adamın haykırışları arasında yitirmişti.

Böylece babasının kumar borcunu ödemek ona kalmıştı. Bütün gece kumar oynanan batakhanede sabaha karşı yerleri silip, milletin pisliğini temizlemekle geçti ergenliği. Bıyıklarını temizlediği yerlerde terletti, tabii tekrar silmek kaydiyesiyle.

Bu batakhanelerin arasında tanıştığı en samimi arkadaşı, can yoldaşı, ortağıyla aynı nem ve küf kokan odayı paylaştı. Yine aynı sahneyle karşılaştı yıllar sonra… Birileri odaya daldı, etrafı dağıttı, yine aynı soruyu işitti. Ama hayat ondan çok şey aldığı gibi, çok şey de vermişti. Bu sefer susmadı, direndi, kavga etti, avazı çıktığı kadar bağırdı. O yemek ve kadın kokan sokaklarda öğrendiği bütün küfürleri saydı. Fakat sonuç yine aynıydı, elindeki bütün malları cüzi bir paraya satıp can dostunun borcunu ödedi. Ama onu bulacaktı, sabah uyandığında bir daha görmediği babası gibi olmayacaktı bu hikâyenin sonu. Buldu da…

III.

Şimdi karşısında duran bu it oğlu it ona sorumsuzluktan ve yalandan bahsediyordu. Kaç tane on saydı bilmiyordu. Arkasına dönmeden geri geri giderek kapıya yönelmiş ve hava gibi süzülerek odandan çıkmıştı. Bütün bunları tekrar tekrar yaşarken, yerleri çoktan silmişti. En son çöpler kalmıştı, en sevmediği de buydu işte. Bu şehirli kadınlar çok temiz giyiniyor, temizliğe çok önem verirmişçesine tırım tırım ortalarda gezinmesini çok iyi biliyorlardı, ama iş beden temizliğine gelince hiçbir şey bilmiyorlardı. Bu orkid denen meretin poşetleri vardı, artık öğrenmişti. Nedense bu güzellik abideleri bu poşetleri kullanmamak için özen gösterircesine, öylece pis kanlarını ortada bırakıp şu kapıdan çıkıp gidebiliyorlardı, buna hiç anlam verememişti sekiz senedir. Çöpleri de attıktan sonra malzemelerini toparlayıp tuvaletin kapısına yöneldi, belindeki ağrı dayanılmaz hale gelmişti. Acıyla beraber ince ince yanıyor, boynuna kadar çıkıp tekrar aşağıya iniyordu. Kapıyı yavaşça kapadı, hiçbir zaman okuyamadığı, üzerinde ne yazdığını anlamadığı sarı levhayı kaldırıp iş kapısından uzaklaştı. Saat geceye bir vardı.

IIII.

Sabah bilgisayarını iştahla açan personel müdürü, kahvesini yudumlarken odaya bir eleman girdi.

- Halil Bey, Ahmed hala gelmedi, katı açmamız lazım.

Arkasına kendine güvenen, kurnaz bir tavırla yaslandı.

- Demek izin vermedim diye protesto ha!

Kendisine haberi getiren elemana doğru hışımla masasından kalkıp sordu.

- Sen Ahmed’in evini biliyor musun?
- Evet amirim biliyorum.
- Yakın mı?
- Evet, iki sokak ötede.
- Git bir bak bakalım, devamlı gittiği bir yer varsa da uğra, belki oturmuş gazetesini okuyordur serseri!
- Tabii…

Korkuyla kapıyı kapatan adam, hızlı adımlarla binadan çıkıp Ahmed’in kaldığı yere doğru yürümeye başladı. Yan yana binalarda oturuyorlardı. Bina da demek doğru değildi aslında ya, eski bir Rum yıkıntısıydı. Yaşlı Rum, odaları kiraya verip, bu parayla hasta olan bedenine son demlerini yaşatmaya çalışıyordu.

Demirleri paslanmış, elde metal kokusu bırakan tırabzanlara tutunarak merdivenleri çıktı ve Ahmed’in kapısını çaldı. Cevap yoktu. Tekrar çaldı. Yine cevap alamadı, en sonunda tedirginlikle kapıyı araladı. Ahmed yatakta boylu boyunca uzanmıştı. Sanki derin bir uykunun en güzel yerindeydi. Yerdeki üstü örtülü eşyaların üzerinden atlayarak Ahmed’in yattığı döşeğe eğilerek seslendi.

- Ahmed kalksana, işe geç kaldın.

Ahmed artık kalkamazdı, sabah ezanıyla ruhunu yıldızlar geçidine yollamıştı. Eleman bağıra bağıra metal kokusunun içinden geçerek ikişer üçer dar merdivenleri indi. Yaşlı Rum aşağıda çok güçlü bir adammışçasına yukarıdan inen, yüzü bembeyaz olmuş elemanı tutmak istedi. Yaşlı Rum’a çarparak sokağa çıkan eleman, haykırıyordu.

- Ambulans çağırın, ambulans çağırın!

V.

Ambulansla birlikte polis de gelmişti. Ahmed’in yılların verdiği yorgun bedeni, üstü ilk defa beyaz bir örtüye sarılı olarak odadan çıkartıldı.

Polis telsizi eline aldı;

— Merkez otuz beş yaşlarında bir adam Beyoğlu Mis Sokak’ta ölü bulundu. Ekip yollar mısınız?
— Anlaşıldı…

Ve Ahmed polis tutanaklarına şöyle geçti;

Murad oğlu Ahmed Muratoğlu, Beyoğlu Mis Sokak, 9 numarada çakıl taşlarıyla dolu 64 küpün arasında ölü bulundu. Ölüm sebebi otopsi sonucu belli olacaktır. Herhangi bir darp ya da saldırı izine rastlanmamıştır.

Oysa o kadar çok darba ve saldırıya maruz kalmıştı ki…

Yalnız Kadınlar Tuvaleti

2009-10-20T23:37:00.000+03:00

Kapıyı yavaşça açtı. İçeri kısa bir adım atarak kapının arkasına yaslandı, derin bir nefes alıp aynaya baktı. Yüzünün rengi neredeyse beyaz karolarla aynı renkteydi. Daha fazla aynaya bakamadan tuvalete yöneldi. Gözyaşlarını artık tutmasına gerek yoktu. Saatlerce ağlayabilirdi. Elleri titrerken külotunu indirdi, içi sızlıyordu. Kaç dakika oturdu klozetin üzerinde bilmiyordu sadece oturup gördüğü sahneleri, duyduğu sözleri tekrar tekrar yaşıyor, bunu nasıl olduğunu anlayamıyordu. O bunu hak etmiyordu. İçinden defalarca tekrarladı.’Ben bunu hak etmiyorum, ben bunu hak etmiyorum!’…

Neydi bu cehennem miydi? Yıllarını verdiği, canından çok sevdiği kişi bunu ona nasıl söyleyebilirdi? Toparlanması gerekiyordu, farkındaydı. Ayaklarının üzerinde yeniden durması ve güçlü olduğunu göstermesi gerekiyordu. Külotunu çekti, sifonunun düğmesine bastı tam arkasını dönecekti ki, tekrar sifonu çekti ve suyun gidişini izledi. İşte her şey bu kadar basitti. Seneler bu kadar çabuk silinip atılabiliyordu. Bir anda o, onu silip atabiliyordu. Kendini bok gibi hissetti. Gözleri doldu. Sinirleri bozuk olduğu zamanlar, damarları şişer ve yeşil yeşil her yerden gözükürdü. Neyse ki kıştı ve o bunu göremeyecekti. Ellerini yıkadı, saçlarını toplayıp iki adım geri çekildi ve siluetine baktı. Uzaktan boynundaki yeşil damarlar belli oluyordu. ‘Lanet olsun!’ dedi içinden, anlayacak! Onu bırakmak istemediğimi, deli gibi sevdiğimi anlayacak. Aynaya yaklaştıkça daha da belirginleşiyordu damarlar. Hemen bir peçete çekti kutudan, ellerini kuruladı ve çantasını açtı. Geçen sene aldığı, hep yanında taşıdığı fakat hiç kullanmadığı fondöteni makyaj çantasından aldı. Elleri titrediği için fondötenin kapağını zor açtı, boynuna yavaşça yedirdi. Yine iki adım geri attı ve yansıyan acınası görüntüsüne uzun bir süre baktı. Hiçbir zaman anlayamayacağı kadın içgüdüsüyle yapılan hareketlerinden birisiydi işte bu. Gördüğün görüntü senden başka bir şey olmasa da bakmaya doyamadığın sen, işte karşında! Bir de arkasına dönüp bakanlar vardı, her kadınlar tuvaletinde rastlananlardan, hiç anlam verememişti bu hareketlere… Kafasında sorular dönmeye başladı, hayatını dağıtan kadın belki aynada arkasına bakıyordu, belki de onun da sinirlendikçe belirginleşen yeşil damarları vardı. Belki onunla aynı parfümü kullanıyordu. Ayak numarası kaçtı acaba, ya boyu? Ondan uzun muydu, yoksa daha mı zayıf… Aynı marka fondöteni kullanıyor olabilirler miydi ya da aynı renk ruj. Açık pembe üzerine şeffaf parlatıcı… Saçları ne renkti acaba, uzun muydu yoksa kısa mı? Sağa mı ayırıyordu saçlarını yoksa sola mı? Yatakta nasıldı ki? Çok mu vahşiydi, aşk oyunlarıyla kandırmıştı onu, hemen mi orgazm oluyordu, belki de çok iyi oral seks yapıyordu ya da anal seks… Bir erkek başka ne isterdi ki… Ondan hep istenilen ama yapmadığı her şeyi yapıyordu demek ki! Ailesinin hiçbir zaman uygun görmediği aşk oyunları yüzünden mi kaybediyordu onu! Şimdi her şeyi yapabilirdi hem de burada, kadınlar tuvaletinde. Yavaş yavaş omuzlarından aşağıya inip, bütün vücudunu küçük öpücüklerle donatıp, setin üstünde sonuna kadar onunla birlikte olabilirdi, ama artık çok geçti. Artık o istenilmeyen kadındı ve elinden hiçbir şey gelmezdi. Terkedilmişti, kabul etmesi gerekiyordu. Fondöten kurumuştu, allığını sürebilirdi artık. Kazağını düzeltti. Yavaşça çantasını aldı ve kapıyı açarken son bir kez aynaya baktı. Kendine güvenen, ayakları yere basan bir kadın gördü. Görüntüsüne gülümserken kapı kapandı ve yalnızlığını tuvalete hapsetmenin onuruyla masaya yaklaştı.
Hayatının erkeği ona şöyle bir baktı ve sordu;

- İyi misin?
- Evet, iyiyim.
- Sormak istediğin bir şey var mı?
- Evet, boşanmak için aynı avukata başvuralım mı, işlemler daha kısa sürer.

Erkek hayretle;
—Olabilir, yüzüne ne oldu?
—Ne gibi?
—Pürüzsüz, sanki ipek gibi…
- …

2007

Özgür-lük

2009-10-05T03:24:00.000+03:00

Dün beyaza boyadılar beni,
Kireç kokuyorum.

Yokluğun yakıyor genzimi,
Tuzlu rüzgârlarla yıkanıyorum.

Ezan sesiyle bölüyorum beşe günleri,
Her öğün sensizlikten bir lokma yiyorum.

Ellerim üşüyor gece,
Kıpırdayamıyorum.

Senin ışığın yanıyor,
Belli ayaktasın,
Cama gölgen vuruyor…

Çıkmaz sokağın başındayım işte
Her gün yanımdan geçiyorsun usulca giderken işe
Ben o sokak lambasıyım…

Sana demiştim ya ben gidiyorum diye,
Gittiğim günden beri buradayım…
Hala çıkmaz sokaktaki merdivenlerin başındayım.

Dün beyaza boyadılar beni,
Ben o sokak lambasıyım…

5. Ekim. 2009 03:24

Sizin kelimeniz hangisi?

2009-09-15T23:49:00.001+03:00

Her kelime bir akrostişi hak eder. Çünkü sizin ağzınızdan çıktığı andan itibaren o kelime yeni bir anlam kazanır. Eserin sahibi, hikayenin de kahramanı sizsinizdir. Sil baştan her şeyi değiştirebilir, düzenin çıkmazlarını bu akrostişte birleştirebilirsiniz. Geçen gün ofiste hiçbir şey yapmadığım halde çok çalıştığımı göstermek için derin düşüncelere dalmıştım. En önemli akrostişim hangisi diye düşündüm durdum. En sonunda güven ve koşulsuz sevgi arasında seçim yapmaya zorladım kendimi, seçemedim. Birbirine o kadar ilintiliydiler ki koparamadım onları… Bir o kadar da uzaktılar.
Güven kelimesinin üstündeki akrostişim; aidiyet, aşk, huzur, koşulsuz sevgi, mutluluk, sadakat, bağlılık, körlük, aile, aşk, çocuk, ülke, iş, anne ile doluydu. Koşulsuz sevginin akrostişi ise; güvenden farklı değildi ve güven de ona dâhildi. Anladım ki güvenmek, güvenilir olmak, güven duymak, güven vermek, kendine güvenmek benim için çok değerli bu hayatta… Koşulsuz sevgi de bir o kadar önemli. Demek koşulsuz sevebilmek için güvenmek, güvenmek için de koşulsuz sevebilmek gerekiyor.
Bu dünyada birçok yazar, düşünür, filozof aşkı tanımlamış; insanoğlu da kendine en yakışanı bulup giymeye, tanımlamaya eklemeler yapmaya ve aşkı doyasıya yaşamaya çalışmıştır. Aşka kattığı değeri hesaplayan insan, hayattan ‘hesap’ sormak için çabalamıştır. Oysa hesap ortada… Kendinize iki tane çarpın, ne kadar canınız yanıyorsa o kadar çok yaşanmışlık vardır. Kendinize öfkeniz ne kadar fazlaysa o kadar nasibinizi almışsınızdır bu dünyadan…
Ben çok dövdüm kendimi, şimdi eminim aşktan; güvenmekten, koşulsuz sevebilmekten... Artık korkmuyorum, kendime, aşkıma, seçimlerime güveniyorum. Ve sadece seveceğim/sevdiğim/sevebileceğim kişinin bana güvenmesini, koşulsuz sevmesini diliyorum. İyi günde, kötü günde yanımda olmasını, değerinin bende olduğunu bilmesini istiyorum.
Silkeleyin hayatınızı, bulun değerli kelimenizi, akrostişini okuyun. Her şeyi bir kenara bırakın bir on saniyeliğine, camdan dışarı bakın, siz olmasanız da bu dünya yaşıyor; gecesiyle, gündüzüyle, gürültüsüyle, sükûnetiyle… Kafanızın üstündeki kelimeye bakın, akrostişi sizsiz yaşayabiliyor mu? Siz de sevdiğinizi, güveninizi, koşulsuz sevginizi bulun, dileklerinizi akrostişinize ekleyin ve camdan dışarı salın, o yerini bulacaktır.
Hadi gelin, paylaşın kelimenizi… Akrostişlerinizi merak ediyorum…

Bugün bu bloga ulaşabilirsiniz... Ama yarın?

2009-05-11T11:35:00.002+03:00

Bugün bu bloga ulaşabilirsiniz... Ama yarın?

Şimdi ben seni yeniden sevsem...

2009-01-21T00:46:00.000+02:00

Şimdi ben seni yeniden sevsem, değişecek mi bir şeyler aramızda? Değişmeyecek. Senin hayatın, sorumlulukların… Benim hayatım, sorumsuzluklarım…

Aramızdaki yorumsuzluk!

Yeniden âşık olabilecek misin bana? Ya ben sana? Olmayacak! Git başka yerlerde ara her ne ise aradığın, seni benden böylesine uzaklaştıramayan ne olabilir ki? Kurtul ondan! Benden ya da!

Hatırla ne kadar bencil olduğunu!

Hatırla ne kadar bencil olduğumu!

Düşün! Aramızdaki her ne ise, aşk değil artık. Aşkı geçtik. Ayrılığı da.

Kimse anlamadı mı seni, benim kadar, benden sonra? Kimse benim kadar kötü davranmadı mı sana?

Benden sonra diyorum ama ben hâlâ buradayım. Sen hâlâ burada. “Gitmek” üzere gittiğim yerlerden de gittim. Dönmedim ama. Ne sana ne de başkalarına. Sadece buradayım. O da, şimdilik. Tenimden ibaretim. Ruhumu da senden çekeli çok oldu, aklımı da. Duygularım desen; artık yoklar burada.

Şimdi ben seni yeniden sevsem; kurtulur mu bir şeyler aramızda? Hem aynı kadın mıyım ben! Baksana ne kadar da değiştim. Kör müsün? Baksana, tırnaklarım uzadı senden sonra… Bak gözlerimin içine; ben eski ben değilim. Artık sevmeye de eskisi kadar yetenekli değilim. “Zaman, neler aldı götürdü benden” demeyeceğim. Sorun; zamanın bana kattıklarında! Şu çoğalmışlığımla baş edebilecek misin? Beni, yine kandırabilecek misin? Ya eski benle aramdaki farkı kaldırabilecek misin?

Şimdi ben seni yeniden sevsem, sorumluluk dediğin bahanelerinden kurtulabilecek misin? Ya da sen, “sen” olabilir misin kendini kandırmadığında?

Ben hayatın ortasında, şehrin karşı kıyısında, -sana karşı!- düşüncelerim yavaş, beklentim az -en azından aşktan yana- hislerim durağan ve netim. Kendimden emin ve emniyetteyim. Ya da şu anda böyle hissediyor olabilirim ve her an emniyetsiz ve tekin olmayan duygulardan birinin peşinden gidebilirim. Her an, şu an durduğum yerden başka bir yerde durabilirim. Yaptığım her şeyin tam tersini yapıyor olabilirim, yoldan çıkabilirim ya da her an aslında bir yol olduğunu da unutabilirim ama sonra aynı yola geri dönebilirim!

Şimdi ben seni yeniden sevsem, söyle beni yakalayabilecek misin? Hadi yakaladın diyelim; aynı duyguda en fazla kaç saniye tutabileceksin?

Kaç saniye, pardon kaç duygu edersin?

Yasemin Pulat

Sana Bir Tanrı Getirdim/ Ümit Yaşar Oğuzcan

2008-12-06T18:09:00.000+02:00

Hani o iki kişilik dünyalar bizimdi
Hani sen iyiydin
Halden anlardın
Hani sen git demeyecektin bana
Ve ben herşeye rağmen gelecektim
İçimde bir umut
Ellerimde olgun meyvalar
Dünya nimetleri
Gözlerimde yanıp yanıp sönen bir pırıltı
Ama ne sen gel dedin
Ne de ben gelebildim herşeye rağmen
Aşkımız ayrılıklarla başladı

Deli dolu akan nehirlerden tas tas sular içtik
Öyle ateşlerle doluydu yüreklerimiz öyle tutkundu
Karlı dağların serinliğinde uyurduk geceleri
Deniz fenerinin ışığında yıkanırdık
Köpükten bir çalkantıydı içimizde zaman
Ne yana baksak denizdi, maviydi, ışıktı
Sonra bir çaresizlikti zifir
Akıntıya kapılmış gemiler gibiydik

Bir org çalınır gibi yanıbaşımızda
Öyle kendinden geçmiş, öyle başıboş
Öyle derin duygular içindeydik, anlatılmaz
Sarhoş rüzgarlara bıraktık kendimizi
Aldığını geri vermez dalgalara
Görmediğimiz ülkeler gördük gün doğusunda
Tatmadığımız yemişlerden tattık; günahkar olduk
Alevden bir tasta eridi günler
Bir cehennem ateşiydi aşk içimizde
Hiç sönmeyecekmiş gibi yanıyorduk

Tutsaklığımız nasıl başladı bilinmez
Paslı demir kapılar kapandı üstümüze
Taş duvarlarda kayboldu boğuk seslerimiz
Çaresizliğimizi bize aynalar söyledi, inanmadık
Kuşatıldık ansızın kederle, ayrılıkla
Aman vermez karanlıklar sardı dört yanımızı
Yalnızlık bir ağrı gibi çöktü başımıza
Uyuduk bir daha uyanamadık

Şimdi bir kutup var sana çeker beni
Bir kutup var senden öteye
Ben onun için böyle ortalıklarda kaldım
Dağ yollarında, caddelerde, sokaklarda
Onun için bulup bulup yitirdim seni
Hangi kapıyı çaldıysam sen açtın bana
Hangi gözümü yumduysam seni gördüm
Zamandın, zamandan öte bir şeydin
Yıllarca bir meşale gibi yandın uzaklarda

Bu manyetik alanda boğulmam senin yüzünden
Bu zincirleri sen vurdun ellerime
Sen getirdin bunca karanlıkları
Al şunu mum yak
Korkuyorum
Bir taş aldım attım denize
Günahlarımdan kurtuldum
Alfabenin yirmisekizinci harfindeyim
Öteye gidemem
İtme beni

Benim de bir insan tarafım vardı
Bakma böyle kötü olduğuma
Benim de dileklerim vardı
Benim de bir beklediğim vardı yaşamaktan
Yeter artık vurma yüzüme çirkinliğimi
Her gün bir kadın ağlar benim yüzümde
Büyük dertler için benim ellerim
Anlamıyor musun
Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar
Ben sevilmediğimden böyle çirkinim

Bütün kötü yerlerde ben korkarım
Biliyorum
Bir hayvan leşiyim öleli kırk gün olmuş
Fabrika bacalarında bir kara dumanım
Zehirim akrep kuyruklarında
Kötüyüm sevemediğin kadar
Öyle fenayım
Kapanmış bıçak yaralarında
Bu pis çöp tenekelerinde unut beni
Unut artık
Bayat bir ekmek gibi
Çürümüş bir elma gibi

Sarı badanalı evlerde kazanlar kaynar
Sarı badanalı evlerde günahlar işlenir her gece
Sarı badanalı evlerde ölüler yıkanır
Sarı badanalı evleri sev biraz
Bu evlerde zaman benim akşamlarımdır yitirilmiş
Bu kazanlarda benim gözbebeklerimdir kaynayan
Bu sarılarda benim yüreğim bir ölür, bir dirilir
Anladım
Bu dünyada benden başka kimse yok beni anlayan

Tosca'dan bir arya hatırlıyorum şimdi
Sus biraz
Ensemde bir akrep yürüyor
Bırak yürüsün
Sabaha asacaklar beni
Dokunma
Yedi canım vardı, ikisi gitsin
Bunca ölümler az gelir bana

Kalbimi yardım
Bir damla kan aktı
Kutuplara kar yağıyordu
Üşüdüm
Failatun vezniyle seni çağırıyorum
Bana imbiklenmiş yeşilliğini getir
Dur gitme
Beş kuruşum vardı kaybettim
Dur gitme
Isırgan otlarından kurtar beni

Deniz analarının gözlerini çaldım
Sana bakmak için
Güneşi üçe böldüm
Al biri senin olsun
Yüzümde beş bıçak yarası var
Bir de sen vur
Barut kokusunu severim
Bir portakalı dilim dilim soy
Acıktım
Tut ki ben yoğum artık yeryüzünde
Tut ki bir marul yaprağıydım
Öldüm

Al şu serçe parmağım sende kalsın
Ben kötüyüm
Allahsızım
Korkunç çirkinim
Ben seksensekizinci tul dairesiyim
Sağ gözümün üç kirpiğini kestim
Al
Ben lanetlendim

Chopin'in cenaze marşı çalınıyor
Ölüler ayağa kalktı
Görüyor musun
Şu soldan ikinci benim
Senin yüzünden öldüm
Şimdi seni getiriyorlar karanlığıma
Ağlıyorum
Biraz sev beni
Gül biraz
Yaklaş biraz
Seni affediyorum

Kuşkonmaz dallarına astım kendimi
Sedir ağaçlarına gül yapraklarına
Başımı taşlara vurdum
Gözbebeklerimde büyük camlar parçalandı
Tanrısal duygular içindeydim
Bütün tanrısızlığımdan uzakta
Bir kemiklerinin sertliğini aldım
Bir teninin aklığını
Sonra sıcaklığını dudaklarının
Gel bak
Sana bir tanrı getirdim
Gel bak
Bir tanrı yarattım senden

BALKON / Charles Baudelaire

2008-09-01T20:51:00.001+03:00

Hâtıralar annesi, sevgililer sultanı
Ey beni şâdeden yâr, ey tapındığım kadın.
Ocak başında seviştiğimiz o zamanı,
O cânım akşamları elbette hatırlarsın.
Hâtıralar annesi, sevgililer sultanı.

O akşamlar, kömür aleviyle aydınlanan!
Ya pembe buğulu akşamlar, balkonda geçen
Başım göğsünde, ne severdin beni o zaman!
Ne söylediysek çoğu ölmeyecek şeylerden!
O akşamlar, kömür aleviyle aydınlanan!

Ne güzeldir güneşler sıcak yaz akşamları!
Kâinat ne derindir, kalp ne kudretle çarpar!
Üstüne eğilirken ey aşkımın pınarı,
Sanırdım ciğerimde kanının kokusu var.
Ne güzeldir güneşler sıcak yaz akşamları!

Kalınlaşan bir duvardı aramızda gece.
Seçerdim o karanlıkta gözbebeklerini
Mestolur, mahvolurdum nefesini içtikçe
Bulmuştu ayakların ellerimde yerini.
Kalınlaşan bir duvardı aramızda gece.

Bana vergi o tatlı demleri hatırlamak;
Yeniden yaşadığım, dizlerinin dibinde
O "mestinâz" güzelliğini boştur aramak,
Sevgili vücudundan kalbinden başka yerde,
Bana vergi o tatlı demleri hatırlamak;

O yeminler, kokular, sonu gelmez öpüşler,
Dipsiz bir uçurumdan tekrar doğacak mıdır?
Nasıl yükselirse göğe taptaze güneşler.
Güneşler ki en derin denizlerde yıkanır.
O yeminler, kokular, sonu gelmez öpüşler!

Çeviri: Cahit Sıtkı Tarancı

BEN HAYATTA EN ÇOK BABAMI SEVDİM / Can Yücel

2008-07-06T19:30:00.002+03:00

Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin

O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici - hep , hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ'mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.

HER ŞEYİ KUŞATIR SEVDA / Erol Çankaya

2008-07-02T11:31:00.000+03:00

Gizem deyip başlıyorum adına
Cılız bir güneş, soldu solacak
Bir haziran sonu ki yağmur bekleniyor
Akıyor insanlar kendi dünyalarında
Ve herkes anlatabilir bir ağrıyı
Ben söylesem bu yaz akşamını
Biri bir sevda titreşiminden söz etse
Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgâr
Gözleri gülüyor ama karanlık kirpikleri.

Hadi konuşalım o umarsız ağrıdan
Boğuk bir ses, benim olmayan asla
Gözlerim kısılıyor ve bulantı aniden
Şuramda bir ağrı, şurama kadar
Yanıyor gözlerim, bir duman gözlerimden.

Konuşulsun yağmurun dolandığı o günden
Cılız da olsa güneşti o şakaklarımızda
İnsanlar... İnsanlar hep yanlarımızda
Akıyor kalabalık dalgın bakışlarımda
Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgâr
Ben, gizem diyordum her şeyin adına.

İki can yürüsün ve birbirinden habersiz
İki can, iki yürek, tek kalp ağrısı bir de
Biri desin ki saçlarında haziran
Kirpiğinde mavilik, kirpiğinde gökyüzü
İki can ve akıyor insanlar dünyalarında
Biri desin ki sözlerin ne yararı var
Biri desin ki bırak başlasın sevda.

Bir haziran akşamı yetmiş dokuz yılında
Elini uzat ve ayrıl, yer sarsılıyor
Elini uzat ve ayrıl, dolanıyor bulutlar
Elini uzat ve ayrıl, günlerden salı. (Benim için çarşamba)

Birtakım lekeler, bulutlar akıyordu
Etrafta insanlar bir karaltı olarak
Biri diyecek ki ellerin titriyordu
Biri saati sorsa ağlayacaktım
Elini uzat ve ayrıl, kararıyor bulutlar
Bütün hızıyla o zehir damarlarımda
Gökte haziran, yağdı yağacak yağmur
Geçip gidiyordu dünya bakışlarımda
Birtakım lekeler, bulutlar akıyordu
Ben, gizem diyordum bunların adına.

Elbet hızla akıp gidiyordu hayat
Kaç zamandır görmediğim ışıltılı bir yüz
Belki de coşkulu bir haber vardı akşama
Bir zaman sonra her şey unutulsa da
Kardeşim, yüreğim koca bir diş gibi sızlıyordu
Biri diyordu ki bırak başlasın sevda
Ötekinin kirpiğinde acımasız karanlık
Gizem deyip geçiyordum bunların adına
Bir türlü başlamıyordu yağmur
Her şeyi, her şeyi kuşatıyordu sevda.

Sizi işe alırdım eğer...

2008-07-01T12:44:00.001+03:00

Saatchi&Saatchi’nin dünyadaki tüm ajanslarının Yaratıcı Yönetmeni Bob Isherwood, her yıl Cannes Lions’da ‘Yeni Yönetmenler’ başlıklı bir sunum yapar. Salonun önünde, saatler öncesinden uzun kuyruklar oluşur, izlemek isteyenlerin çoğu dışarıda kalır. Bunun nedeni, Isherwood’un çok önemli işler çıkarmış bir yaratıcı olmasının yanı sıra hazırladığı malzemenin tazeliği ve çarpıcılığıdır. Cannes’da bu yıl da kural bozulmadı, yine metreler uzunluğunda kuyruklar oluştu.
Isherwood’un genç reklamcılara ayrılan Young Lions Zone’da verdiği seminer de aynı şekilde, tıka basa doluydu. Gençlere “Sizi şu koşullarda işe alırdım...” diye başlayan konuşması sıcak, ilham verici ve renkliydi. Isherwood, gençleri işe almak için onlara şu koşulları şart koştu:

1. Eğer reklamlardan büyük fikirleriniz varsa, ödülleri değil, pazarı kazanmayı planlıyorsanız...
2. Dürüst ve samimi bir dille yazmayı biliyorsanız... (Çünkü klişeler sizi özünüzden uzaklaştırır)
3. Reklama yazacağınız başlığı değil, fikirlerinizi önemsiyorsanız...
4. Yaratıcı ortama katkıda bulunuyorsanız...
5. Bir ofiste çalışmak yerine, sokaklarda oynamayı seçiyor, insanlarla konuşup onlardan bilgi alıyorsanız...
6. Dijital olarak düşünmeyi biliyorsanız...
7. Reklamın ötesinde bir dünya olduğunun farkındaysanız, kendinizi yeniliyor, öğreniyor ve geliştiriyorsanız. Sadece reklama odaklanmanın sizleri daha az yaratıcı yapacağını anlıyorsanız. İşler iyi gitmediğinde başka uğraşlar buluyorsanız...
8. Duygusal bağlar kurmayı başarıyorsanız... Duyguların iletişimi hızlandırdığını biliyorsanız...
9. Hayal gücünüz size verilen brief’ten öteye gidecek kadar büyükse...
10. Ustalığı önemsiyor, işinize titizce özen gösteriyorsanız...
11. Asla yılmıyorsanız...
12. Yaratıcılığın, yaratıcı bölümün işi olduğunu düşünmüyorsanız...
13. Müşterinizin işine büyük bir ilgiyle yaklaşıyorsanız...
14. Sosyal sorumluluk anlayışınız, vicdanınız varsa...
15. Ve eğer dünyayı değiştirmeyi diliyorsanız...

Isherwood’un sunumu gerçekten harikaydı. İlham ve umut verici, öğreticiydi. Çalışmadan ve ter dökmeden başarılı olunamayacağını net olarak ortaya koydu. Genç aslanlar, kendisini hayranlık, saygı ve bol alkışla izledi.

Fatoş Karahasan

SEN YOKKEN / Cahit Külebi

2008-06-27T11:10:00.001+03:00

Sen yokken gittim
Korkularımın üstüne
Hiç ardıma bakmadım
Gümüş şiirler yazdım sen yokken
Çok yangın çıktı yüreğimde
Küllerini bile savurmadım
Irak denizlerin fırtınasıydım
Uzak iklimlerin sert rüzgarları
Kulaçlarken denizinde gurbeti
Kanlı savaşlarım,
Belalı sevdalarım olmadı hiç
Ama hep sustum,
Hep ağladım, hep yandım sen yokken.
Bekliyorum dönüşünü yeniden,
Bir gelsen,
Hayatın önünden alsan beni
Bir gelsen,
Sellerin önünden alsan beni
Bir gelsen,
Ölümlü düşlerimden alsan beni.

Çok durdum güneşe karşı bir başıma
Savrulurdum rüzgarlarında sensizlik denizinin
Sen yokken,
Az dolaşmadım gönlümün kuytularında
Üşüyen karanfilim şimdi buruşuk parmaklarda
Bir kırağı ayazıydım gecenin kollarında
Zifirlerinde sadece ben üşürdüm.
Hiç aldırmadım esen rüzgara
Hiç dinlenmiş bir yürekle çıkmadım ortaya
Yinede hiç yıkılmadım giden trenlerin ardından
Ama bütün yangınlar beni yaktı önce
Hep ortasında kaldım vurgunların
Vurgun nedir ki? deme
Bir babanın serzenişi nasılsa öyle
Bayrakları indirilmiş,
Bozguna uğramış bir hisardım sen yokken
Hep sustum,
Hep yandım, hep ağladım sen yokken.
Bir gelsen,
Yangınlardan alsan beni,
Bir gelsen,
Dünyalarımdan alsan beni,
Bir gelsen,
Şafaksız gecelerden alsan beni,
Ama ne zaman gelsen,
Akşam kızılı gözlerimle bulacaksın beni.

YAZ ÜZÜNTÜSÜ / Stéphane MALLARMÉ

2008-06-27T10:06:00.001+03:00

Sen ey, o uykulu savaşçı, kumlar üstünde,
Yorgun bir su ısıtıyor güneş saçlarında
Ve bir günlük yakarak düşman yanağında,
Karıştırıyor bir aşk içkisini gözyaşıyla.

Duruk sessizliği ak yalımın, üzüntü içinde
Dedirtti, ey benim ürkek öpüşlerim, sana:
"Tek bir mumya olmayacağız seninle asla
Bu mutlu palmiyeler altında, eski çölde."

Ama ılık bir nehirdir işte saçların,
Ürküsüz boğmak orda bize tebelleş ruhu
Ve bulmak o Yokluğu senin tanımadığın.

Akan düzgünü tadacağım gözkapağından,
Verebiliyor mu diye ezik yüreğime
Duygusuzluğunu gökyüzünün ve taşların

Çeviri: İlhan Berk

HAZİRAN / Haydar Ergülen

2008-06-27T09:58:00.001+03:00

Aşktır, yırtıldı yırtılacak bir anı gibi
eski sesli haziranın tam ortasından,
tam duyuldu duyulacak derken yalnızlığın
sesi aşktır, açılır bir şiirin her yerinde:
-Yalnızlık kokuyorsun demiş miydi Edip Bey,
öyleyse haziran kokuyorsun demiştir bir de
şunu: Bir anıya bir başka anıdan ne
kalır, elbet aşkın ortasında haziran kalır!
Bir yazı bile şurda-burda birlikte
tamamlamadan henüz, bir yaz daha
çıkarma telaşından sakın! Ne haziran
kalır geriye ne o adamla kadın!
Şimdiden teşekkürler bir anıyı böyle
dayanıklı kılan iyiliğine, aşkın
ve haziranın trenini kaçırma, ocakta
ateşçi ol ve öv onu, hızlı geçen
şubatta yavaşlığına bak kırların, martta
makas değiştir, istasyonda bekleyen çocuğu
benim için öp, o senin çocukluğun!
Mayısı havalandır, sonrası hazirandır...

Hazirandır, yalnızlık gibi aşkın ortasındadır.

Yaradan

2007-04-12T18:20:00.000+03:00

Daha gitmedim buradayım
Şairin dediği gibi gözlerim kapalı,
seni dinliyorum
Fısıldıyorsun kulağıma kaderimi…
Aslında ben de biliyorum sonumu,
ya senden olacak
ya da
seni yaratan yaradandan

Gözlerim kapalı dinliyorum seni
şairin dediği gibi…
Hadi bırakalım bu fısıldaşmayı,

Haykır bana…

1994...

Mürekkepsiz şerefsiz…

2007-04-12T18:19:00.000+03:00

Sensizlik, isimsiz bir kitap gibi
Okusan da anlayamıyorsun…

Kelimeler manasız yan yana gelince
Okunamıyorsun…

1998...

Gamzeli

2007-04-12T18:18:00.001+03:00

Ayrılık pusu kurmuş sahillerine
Her geçen el sallıyor gidenlere

Erguvan renkli şehir,
Gamzelerini göster artık bize…

1996...

Mahkûm

2007-04-12T18:16:00.002+03:00

Acı hissediyorum hücrelerimde
Mengeneyle sıkılmış gibi bedenim...
Acı çekiyorum…

16/03/2007

Yarım…

2007-04-12T18:16:00.001+03:00

Toplanmamış bir yatak…
Giysiler atılmış sağa sola,
Dağınık bir hayat…
Yarım kalan işlerim var hep
Kahramanları silik hikâyelerim…

Biliyorum yarım her şey
Tamamlanmamış karakterler dolaşıyor evde,
Kiminin evi kayıp, kimininse aşkı
Benden medet umuyorlar,
Ölümün sıcaklığını hissetmek için…
Heyhat!
Kelin merhemi var,
ama süreceği yeri bilmeden yaşıyor işte!

Yazmıyorum artık!
Gözümün içine bakmayın,
Halim kalmadı sizi anlatmaya…

OLCAY

2007-04-12T18:15:00.000+03:00

Sevişince tarçın kokardın,
Gündüzleri yasemin…
Uyurken fesleğen…
Ben de lavanta koynunda…

Gözlerin zakkum gibiydi…
Sabahları keyifsiz, mengenedeki mahkûm olurdun
İçince akşamsefası misali,
dökülürdü kelimeler dilinden

Ne güzeldi geceler tarçın kokarken,
Ben lavanta açarken…

17/03/2007

Kimin çocukluğu?

2007-04-12T18:14:00.002+03:00

Taksim’in ter kokan sokaklarında büyüdüm ben
Her tarafa asılı ter kokan temiz çamaşırların arasında
Oyunlar oynuyorduk hayallerimizle
Umut gemilerini yüzdürüyorduk,
emek havuzlarında…

Herkes ter kokuyordu, etsiz aş kokularının arasında
Bizse ter içinde düşlerimizi yaşıyorduk amaçsızca…

10/9/1997

Muhasebe

2007-04-12T18:14:00.001+03:00

Geometrik biraz bu aşk
Belirsiz köşeleri var
Açısı belirsiz kıvrımları
Kimi zaman hesaplanan
Kimi zaman sonucu bulunamayan…

Geometrik biraz bu aşk…

Ben vazgeçtim hesaplardan,
Edebiyata yöneliyorum…

16/03/2007 10:19

Kestaneli Geceler

2007-04-12T18:11:00.000+03:00

Tatil havasındayım...
Sanki bir elimde kumsal,
bir elimde deniz,
tüttürüyorum sabahları...
Deniz yıldızıyım kimi zaman,
çoğu zaman da yunusum şair elinden...
Off offf bastığım sesler tavla zarı gibi geliyor uzaktan,
hep yek,
hep tek!
Herkes çıplak,
sevişmeler ıslak!
Ne zaman kış olacak,
gireceğim kavuğuma,
uzanacağım sobanın yanına...
Ne zaman kestanelerimi kızartacağım,
elimi yakacağım?
Bıktım bu yaz havasından.
Griye dönmek istiyor yüzüm...

Üşümek istiyorum!
Sokulmak istiyorum!
Yağmurlu bir günde
"onu" görmek istiyorum!
Sundurmanın altında
sevişmek istiyorum!
Beyaz taneleri elimde eritmek istiyorum!

Artık kestanelerimi istiyorum!

Tuğçe Özel

28/ Temmuz/ 2006

Erik

2007-04-12T18:08:00.000+03:00

Erik yiyemem ben
Dişlerim kamaşır
Tatlı ister canım,
Tuzlamak da yetmez.
O kırt sesi kulaklarıma dolar…
Canım acır.

Erik yiyemem ben
Canım,
tatlı dil ister…
Canım,
muhabbet ister,
incitmeden,
sabahı gören sohbetler…

Acıtmadan,
kırmadan,
kırt sesini duymadan…

15/03/2007 17:59

Ne olursan ol yine gel!

2007-03-15T10:30:00.000+02:00

16 Mart Cuma gecesi herkesi Eski Canbaz'a bekliyoruz. Olur ya iş çıkışı maske bulamadınız, hiç sorun değil. Kapıda maskeler ücretsiz veriliyor. Gelmek isteyenler, Eski Canbaz'ın yerini öğrenmek isteyenler bana ileti yollayabilir. Eğer yeri biliyorsanız saat 21:00'da bekliyoruz.

Not: Giriş de, çıkış da ücretsizdir. Ama beleşe içki yok!

2. Not: Son bir umut belki hayatımın prensini bulurum. Kolpadan 12'ye 5 kala balodan kaçacağım eğer arkamdan biri koşuyorsa bilinki bu iş tamamdır :P

Huysuz ve tatlı adam…

2007-02-21T16:08:00.000+02:00

İlginç bir tanışmaydı bizimkisi. Sanal ortamda tanışıp (İlk defa yaşıyorum tabii, heyecan da var) iş arkadaşlığına giden bir yolculuktu. Ortak noktalarımızın kesişmesinden başlayan bu hikâye saygı ve sevginin bir dönencesidir aslında…

Sıcak bir günde oldu Şahin Bey ile tanışmam. Odasındaki klimadan mıdır, yoksa sevimli gülümsemesinden midir bilmem sıcak günün ilk saatlerini arkamda bırakmıştım. İçimi bir serinlik, ferahlık kaplamıştı.

Güzel bir konuşmaydı, gerçi bir iş görüşmesiydi, ama sanki eski bir dostla ya da şeyhini ziyarete gelen bir kul gibi mutlu olmuştum. Anılarını, hayatını, yaptığı muziplikleri anlatırken yaramaz bir çocuk gibi gözlerinin içi parlıyordu. Gülüşü, hayata bakışı farklıydı. Hatta biraz da isyankârdı. Ona göre ters olan her şeye karşı savaşa hazır bir hali vardı. Görünmez kılıcı, efelenmesini sağlayan gizli bir kuşağı vardı belinde, evet evet savaşa hazır bir şövalyeydi karşımdaki adam.

İleride savaşacağımıza emindim aslında, ama bizimkisi olsa olsa söz düellosu olurdu, bunun da farkındaydım. Yanılmadım, birçok kez karşı karşıya geldik. Güzel takışmalardı bunlar, hani boğalar kızacağını belli etmek için hafif hafif tos atarlar ya birbirlerine, işte tam öyleydi bizim halimiz. Tos atardık birbirimize, sonra çıkar yemeğe muhabbet ederdik. Bitmek tükenmek bilmeyen anılarını dinlerken kendi kendime düşünürdüm; ‘Ben de bu kadar yol ilerleyebilecek miyim bu hayatta, hiç sanmam. Onun kadar sağlıklı beslenmiyorum ki…’
Yediğine, içtiğine dikkat eder o. Muhakkak salatası olur, zeytinyağlısı olur, geceleri de balığı… Bense ağzıma balık sürmem!

Bir keresinde büyük harflerle bir ileti yollamıştım da ‘Ben yaşlı mıyım büyük harfle yazıyorsun?’ demişti. İşte huysuz adamın teki, ne yaparsın. İdare edeceksin der, işime bakardım. Sonra yanıma gelir muzırca bir şeyler anlatır, kıs kıs gülerek giderdi. İşte o anda unutursunuz ona kızdığınızı! Yapar bunu, tabii bilerek de yapıyor olabilir diye düşünürsünüz. Yok, canım Şahin Bey yapmaz böyle planlar diyip geçersiniz. Devamlı itiraza hazır haliyle dinler sizi, hiç ummadık anda da kabullenir hatasını, tıpkı çocuk gibi işte…

Sonradan yollarımız ayrıldı. Bizi aslında hastane ayırdı, annem rahatsızlandı, ben anneme mi, işe mi koşturayım derken kaynayıp gitti her şey. Ama ne ilginç tesadüftür ki bizi yine hastane kavuşturdu. Keşke böyle olmasaydı diyorum içimden tabii, sonra onun şövalye olduğunu hatırlayıp rahatlıyorum. Nasıl olsa kılıcı da, efelenmek için beline sardığı kuşağı da görünmez. Kimse çıkartamaz üzerinden, böylece o her koşulda savaşabilir. Belki de kendimi tatmin ediyorum bu cümleleri kurarken, ama eminim o yine şen kahkahalarını, rakı – balık – muhabbet üçlemelerine devam edecektir. Ben de onun bu şehirde herhangi bir yerde olduğunu düşünerek huzur bulacağım.

Yani şimdi ben bunları niye yazıyorum diye soruyorum kendime, yeni ameliyat oldu kendisi. 1 haftaya kalmaz çıkar o nemrut hastaneden. Ola ki karşılaşırsınız bir yerlerde benden selam söyleyin. Tuğçe size ‘huysuz ve tatlı adam’ dedi diyin. Şöyle bir gülsün, içiniz açılır diye yazıyorum. Gerçi yeni kalp ameliyatı oldu ama o yufka yüreğini hala gururla taşıdığına eminim. Kızmaz o bana…

Tuğçe Özel
Reklâm Yazarı

İçimdeki Bahar…

2007-02-21T16:02:00.000+02:00

Mevsimsiz açan bahar çiçekleri gibi fırçam,

Sarı, pembe isimsiz bir kadın gibi…

Kaç kişi bilir benliğimin yansımasını

Kaç kişi görür içimdeki çocuğu,

Bahar tarlasında koşan bu renkli ruhu…

Tuğçe Özel

Sevgili Zuhal İnsel'in 14 Şubat - 3 Mart tarihleri arasında Nişantaşı Galeri Kent'teki sergisine herkesi bekliyoruz.

Kezban İşine Dön Kampanyası

2007-02-09T16:03:00.000+02:00

Sevgili Kezban abla,

Bugün ofise girdiğimizde etrafta bir sessizlik hakimdi. Evet dedim içimden, bugün Cuma ve Kezban abla yine yok... Ne elektrik süpürgesinin sesi ne de odamıza kadar ulaşan o güzelim yemeklerin kokusu, hiçbir şey yoktu. Sen yoktun. İçimizi kaplayan hüzünü sana kelimelerle anlatamayız belki ama, bu resimler sana olan özlemimizi umarım anlatır.

Dünyanın sonu (mu)?

2007-02-07T16:44:00.000+02:00

- Popüler bir kimlik: Çevreci olmak/Çevrecilik

Küresel ısınma 21. yüzyılda insanlığın karşısında duran en büyük tehlike. Bugünlerde bir araştırma yapılsa ve ‘En önemli sorun ne’ diye sorulsa açık ara farkla küresel ısınma ve çevre felaketleri ilk sırada yer alacaktır. Uzmanların görüş alanından çıkıp gündelik hayatın vazgeçilmezleri arasına giren küresel ısınma; yeni bir kimlik yaratarak sorunun popüler tarafını da hızla gündeme taşıyor. Böylece teoriden sıyrılıp günlük hayatı baştan sona etkileyen böylesi bir soruna kayıtsız kalmak imkânsızlaşıyor. Yaşam, tüm bu değişimlerden payına düşeni aldıkça; işsizlik, yoksulluk gibi sorunları aşarak kıyısından köşesinden çekiyor bizleri ısınan kürenin tam merkezine.

Yapılan araştırmalar ve hazırlanan bütün raporlar bizi ne gibi tehlikelerin beklediğini ilk haber verdiğinde ‘dünya hali bu gelip geçici’ diyerek tüm sorunlara yüz çevirmiştik zamanında. Hatta soruna ilişkin hazırlanan Kyoto Antlaşması’na bile pek yüz vermemiştik. Ta ki gündelik yaşam bundan etkilenip, sorun tüm hayatımızı etkisi altına alana kadar. Derken kış ortasında güneşli havaların sıcak kıvamında kederlenmeye başladık. Bir anda mevsimler birbirine karıştı, değişti ve beklenen kış bir türlü gelmez oldu. Tüm bu değişimler geleceğe ilişkin önemli sorunlara dikkat çekerken; hormonlu baharlarda teselli arar olduk. Böylece geç de olsa kara kara düşünmeye başladık. Belki de şairin dediği dediği gibi: bizi bu güzel havalar (mı) mahvedecekti.

BM Raporu
Zaman ve mekan kavramı değiştikçe ve sınırlar iç içe geçtikçe yaşanan tüm sorunlar yerelliği aşarak evrensel boyut kazanıyordu. Kyoto Antlaşması’na karşı çıkan ülkeler sadece kendi ülkelerini tehdit altında bırakmamış; tüm insanlık bu gecikmenin bedelini ödemek için gün saymaya başlamıştı bile. BM tarafından hazırlanan ve 133 ülkeden 2 bin 400 uzmanın açıkladığı ‘Küresel Isınma Raporu’ böyle bir ortamda tüm dünyada büyük yankı uyandırdı. ABD, Çin, Hindistan ve Avustralya gibi ülkeler raporu görmezden gelirken; suların yükselmesi ile sular altında kalacak olan Maldiv Adaları ve Endonezya gibi ülkeler de korkularını yüksek sesle dile getirdiler. Türkiye, yılda 294 milyon ton karbondioksitle atmosferdeki tehlikeyi tetikleyen ilk 20 ülke arasında yer almasına rağmen çevreyi korumak adına sanayileşme hızını yavaşlatamayacağını açıkladı.
Bazıları görmezden gelip bildiğini okumaya devam etse de rapor, geleceğe ilişkin yaşanacak korkunç felaketleri tüm çıplağı ile gözler önüne serdi. Raporda verilen en önemli mesaj ise şuydu: “Atmosferi bugünkü gibi kirletmeye devam edersek sıcaklık bu yüzyılın sonunda iyimser tahminle 2.4, kötümser senaryo ile 6.4 derece yükselecek. Harekete geçmezsek 2100 yılında insan nesli hayatını devam ettiremeyebilir.” Ayrıca sera gazlarının etkisinin azaltılması için hiçbir girişimde bulunulmazsa her geçen yıl bir diğerinden sıcak olacağının açıklandığı raporda, 2007 yılının sıcaklık ortalamasının da şimdiye kadar kayıtlara geçen sıcaklıklardan daha yüksek olacağını açıklandı. Tüm bu sorunları analiz etmek mümkün olsa da çözüm bulmak giderek zorlaşıyor.

Geleceğe ilişkin senaryolar
BM tarafından hazırlanan 21 sayfalık Küresel Isınma Raporu geleceğe ilişkin yaptığı tahminlerde şimdiden harekete geçilmezse dünyayı ne gibi tehlikelerin beklediğini en açık şekilde dile getiriyor. Çevrecilere göre ‘dünya için alarm sireni’ olan bu rapor geleceğe ilişkin ortaya koyduğu korkunç senaryolar ile durumu daha net özetliyor:

2.4 Derece: Su sıkıntısı başlayacak
Kuzey Amerika’da kum fırtınaları tarımcılığı yok edecek. Deniz seviyeleri topluca yükselecek. Peru’da 10 milyon kişi su sıkıntısı çekecek. Mercan kayalıkları yok olacak. Gezegendeki canlı türlerinin yüzde 30’u yok olma tehlikesi yaşayacak.

5.4 Derece: Denizler 5 m. Yükselecek
Deniz yüksekliği ortalama 70 metre olacak. Dünyanın yiyecek stokları tükenecek.
6.4 Derece: Göçler başlayacak
Yüz milyonlarca insan uygun iklim koşullarında yaşamak umuduyla göç yollarına düşecek.

Ne yapabiliriz?
Herkesin yapabileceği basit ve en temel şey: Çevremizdekilere durumun ciddiyetini anlatmak, politikacılara karşı konunun önemini göz ardı etmeyi engelleyecek kadar güçlü bir toplumsal irade oluşturmak. 21. yüzyılın en büyük sorunu olmaya devam edecek küresel ısınma ve enerji sorunları için, global bir seferberlikle bugün harekete geçmek ve geleceğe ilişkin gerçekçi çözümler yaratmak hayati önem taşıyor. Ya kafamızı devekuşu gibi kuma gömüp korkunç senaryo ile yüzleşeceğiz ya da şimdiden önlem alıp doğaya karşı daha hassas ve saygılı olmayı öğreneceğiz. Al Gore’un desteklediği ve ülkemizde de ‘Uygunsuz Gerçek’ olarak 2 Şubat’da vizyona giren filmde de vurgulandığı gibi: Yaşanacak felaket için hepimiz bir şeyler yapabiliriz…

Not: ‘En İyi Belgesel Film’ ve ‘En İyi Orijinal Şarkı’ dallarında Oscar’a aday gösterilen Uygunsuz Gerçek filmi, Cinebonus sinemalarında özel olarak belirlenen fiyatla 5 YTL’ye izlenebilir. Soruna ilişkin daha fazla detay görmek için bu filmi mutlaka izleyin.

İsmail POLAT tarafından hazırlanmıştır.

Bekleyenler İçin...

2007-01-30T14:01:00.000+02:00

Bir ayak sesi duymayayım

Kapıya koşuyorum

Gelen sen misin diye

Bir siyah saç görmeyeyim

Yüreğim burkuluyor

Ağlamaklı oluyorum

Her şey bana seni hatırlatıyor

Gökyüzüne baksam

Gözlerinin binlercesini görürüm

Bir rüzgâr değse yüzüme

Ellerini düşünmeden edemem

Yaktığım bütün sigaraların dumanları sana benzer

Tadı senden gelir

Yediğim yemişlerin

İçtiğim içkilerin

Ve içimdeki bu dayanılmaz sıkıntı

Bu emsalsiz hüzün

Seni beklediğim içindir

Ümit Yaşar Oğuzcan

Nedense kendime çok yakın buldum bu kelimeleri...

İlginç değil mi, beklemek...

Telaşa Gerek Yok

2006-11-07T11:33:00.000+02:00

Hepimiz bir piyonuz bu hayatta...

Siyah beyaz bir tahtanın üzerinde,
kimimiz siyah,
kimimiz beyaz.
Nereye çekilirsek,
oraya gidiyoruz.
Neresi boşsa,
orayı dolduruyoruz.

Hepimiz bir piyonuz bu hayatta,
kaç hamlelik ömrümüz varsa,
o kadar yaşıyoruz.
Hepimizin sonu şah-mat...
Kazansak da,
kaybetsek de,
oyunun sonu belli...
Gideceğimiz yer belli,
telaşa gerek yok.
Siyaha, beyaza gerek yok...

Kim kırarsa bizi,
orada bitiyor oyunumuz.
Hepimiz bir piyonuz bu hayatta, sonumuz belli...
Kazanmaya gerek yok...
Telaşa gerek yok...

06/11/2006

20:58

Ergün abiyi kaybettik...

Düzenin Oyunu

2006-10-10T15:49:00.000+03:00

Eskiden oyun hamurlarımız vardı,
dünyayı şekillendireceğimizi sandığımız,
renk renk...
yumuşak yumuşak...

Yoğrulmaktan çürüdüler en sonunda,
kaskatı kesildiler avuçlarımızda, renkleri de soldu...
Sonunda anlamsız cisim örneklerinden oluşan koleksiyonlarımız oldu.

Öğrendik ki;
dünyanın düzeni şekillendirmiş benliğimizi,
sağımızdan solumuzdan yontarak...
Kan revan içinde aşmışız yolları, farkında olmadan!
Hansel’in ekmekleri değilmiş yolumuzu bulmamızı sağlayan,
bizmişiz parça parça yerlerde yatan!
Bizmişiz...

15:48 10/10/2006

Darbe mi oldu? Benim niye haberim yok!!!

2006-09-18T17:54:00.000+03:00

Pazar gününün güzelliği içinde (Pazar gününden nefret ederim!) uyanmışım, ev ahalisiyle akşamüstüne kadar mutlu anlar paylaşmışım, sonra da arkadaşımla buluşmak için evden çıkmışım. Özel bir hazırlık da yaptığımı söylemeden geçemeyeceğim. Cici cici giyinmişim (Beni tanıyanlar bilir, genelde cicilerimle gezmem :P), hafif bir makyaj da yapmışım, oh mis…
Neyse malum arkadaşımla buluşuyoruz, çok leziz bir yemeğin ardından, GS-BJK maçı için Ortaköy’ü tercih ediyoruz. Birkaç duble bir şeyler de içiyoruz. Buraya kadar yine her şey çok iyi değil mi?
Hayır, kıyamete az kaldığını nereden bilebiliriz?
Maç bitiyor, boğazın eşsiz manzarasını izlemek ve muhabbeti süslemek için yola çıkıyoruz. Aklımızda fenerin oraya gitmek var.
Tam Kuruçeşme Divan’ın önünde Trafik ekibiyle karşılaşıyoruz. Tabii alkol muaynesi yapılıyor. (0.50 promili geçtiğiniz anda ehliyetinize 6 ay süreyle el konuluyor!) Arkadaşın alkol oranı 0.58 promil çıkıyor. Yani 6 ay süreyle ehliyeti rüyasında görecek… Polis memurları sağ olsunlar, çok iyi insanlar, hiçbir kaba söz sarfetmediler, sadece görevlerini yaptılar. Boynumuz kıldan ince, yapacak bir şey yok. Hatta bir iyilik yapıp, arabayı bağlamadılar. Başka bir ehliyeti arabayı teslim aldı, olarak gösterip bizi uğurladılar. Bu arada çok güldüğüm bir dialog yaşadım. "Geçen hafta Serdar Ortaç’ın da ehliyetine biz el koyduk, biliyor musunuz?"
Ben gülmekten bayılacağım, polis de gülerek;
"Ya işte, burada dansöz oldu kendisi…" demez mi?
Neyse biz bu olaya rağmen hala fenere gideceğiz, eminiz kendimizden…
(Saat 02:00 olmuş)
Yolda konuşa konuşa gidiyoruz. O da ne? Bir çevirme daha! Neyse çektiler bizi, cezayı gösterdik. Bizi bırakacaklarını ümit ediyoruz. Polis amca demez mi;
"Çek sağa, arabayı sana nasıl verdiler?"
Şaka bu herhalde, diye düşünürken arkamıza bir araba daha yanaşıyor. Genç ve güzel ablamız arabadan iniyor. Ehliyetini, ruhsatını veriyor. İçkili çıkmadı ama inanın ayakta duramıyor, hem kendisi, hem yanındaki erkek arkadaşı. GBT istemişler sanırım, kadın uyuşturucudan 2 kere tutuklanmış. Polisler arabayı aramak istiyor, kadınsa itiraz ediyor. Erkek arkadaşının kafası güzel, kaldırımda gülerek kıvranıyor. Kameralar gelecek diye ödüm patlıyor. Neyse arabayı arıyorlar bir şey çıkmıyor ama bir sorun var. Kadını da aramak gerekiyor. Erkek polis kadını arayamayacağı için benden rica ediyorlar, mecburen kabul ediyorum. Taksi durağından rica ediyor, memur bey;
"Arama yapacağız." diyor.
İçeri doğru yürüyoruz. Soruyorum yürürken hatuna "Çantanda bir şey var mı?"
Gülmekten başka bir şey yapmıyor. Kafayı yiyeceğim artık!
(Saat 03.20 olmuş bile!)
Neyse bol bol hap çıkıyor hatundan. Ben anlıyorum ne olduğunu. Polis;
"Bunlar ne?" diyor hatuna.
"Ödem sökücü, yeni silikon taktırdım da." Bana dönüyor, "Sizinkiler de silikon mu, kime yaptırdınız?" Ölmek istiyorum, bunlar rüya olmalı…
Neyse polisler hatunla erkek arkadaşını bırakıyor. İçki içeceğinize bunlar daha iyi kafa yapar, temiz iş değil mi? diye gülerek bize yaklaşıyorlar. Bu arada aramayı ben yaptığım için tutanak tutuluyor ve ben kadını aradığımı ve hiçbir şey! bulmadığımı yazan kağıda imza atıyorum.
(04:10 olmuş saat, sürünüyoruz!)
Sıra bize geliyor, ruhsat polislerde… Çekici bekliyoruz. Bu arada bir anons geliyor, kimden mi? Bizi ilk çeviren ve ceza yazan Semih abiden! "Onları bırakın, iyi niyetli insanlar. Herhangi bir taşkınlık yapmadılar. Evlerine gitsinler."
Geri dönüp Semih abiyi öpmek istiyorum! Fenere gitmek yalan oluyor tabii. Ne yapacağız. Bari trafiğe çıkmayalım, sabahı bekleyelim. En yakın neresi? Bizim ajans tabii ki… Ortaköy’e geliyoruz, ajansın önüne arabayı çekiyoruz. Hala şokta olduğumuzun farkındayız. Ne yapalım... Bari biraz uyuyalım diyerek, koltukları deviriyoruz.
(Saat 05:00 olmuş.)
Bir devriye arabasının, mavi-kırmızı dönen ışıkları ve telsiz sesine uyanıyorum. Şaka olmalı bu! Kimlik kontrolü yapılıyor. Kartımı veriyorum ve kapısının önünde yattığım bu yerde çalıştığımı anlatıyorum. İyi akşamlar dileyip gidiyorlar.
(Saat 05:40 olmuşşşş.)
Neyse bekçimizi uyandırmak istemediğim için arabada yatıyoruz. Saat 7’de kapıları açtığını duyuyorum, bekçimizin. Ajansa giriyorum, arkadaşım da kendi işine gitmek için ayrılıyor. 15 dakika sonra telefon çalıyor.
"Tuğçe, bizi ilk çeviren polis abinin adı neydi? Beni yine polis çevirdi de!!!!!!!!!!!!!!
Çok güvenli bir ülkede yaşıyoruz, arkadaşlar. Emin olun… Tek merak ettiğim, acaba darbe mi oldu, benim haberim yok???

Buharlı Tren...

2006-09-12T17:45:00.000+03:00

Ölüm müdür, insanı dize getiren,

yoksa korkusu mudur nefes darlığının!

Gurur mudur, toprak kavgasını tetikleyen,

yoksa bürümüş müdür gözleri hırs?

Savaş mıdır, ölüme sebebiyet veren,

yoksa savaşa "evet" diyen diller midir oksijenle karışımlı!

Hırsla bürünmüş buğulu gözlerde görülen, ölüm müdür,

yoksa buhar mıdır havasız saniyelerin oluşturduğu?

Buhar mıdır, akıllara ziyanı görmemizi engelleyen,

yoksa hayatın telaşı mıdır, bilmem...

Bilemem...

Yüksek Duvarlarım Var!

2006-08-22T12:30:00.000+03:00

Yüksek duvarlar ördüm etrafıma...
Alın terim yatar taşların arasında,
tek tek dizdim ellerimle…
Ben döktüm aşımı ortaya,
yüksek duvarların tam ortasına!

Hayır hayır çıkamazsın!
Sen içindeyken ördüm duvarları,
kapı açmadım ki...

Dört duvar etrafımız, yıkamazsın.
Kimse görmesin, kimse giremesin.
Kimse bilmesin!

Dedim ben sana!

Oysa sen şimdi çıkmak istiyorsun,
mahremiyetimi yıkıp…
Hayır hayır izin veremem
Bu duvarlar benim!
Alın terim yatar taşların arasında,
Dört duvar etrafımız ve sen bu duvarların içinde doğdun,
yaşayamazsın dışarıda, yaşatmam!
Burada da öleceksin benimle,
dört duvar arasında…

Kısa Sürmüş Bir Gecenin Akşamı/ Bilge Karasu için...

2006-08-22T12:08:00.000+03:00

I
İncir sütü akşamlarından çıktın da geldin
bir nedamet getirir gibi Türkçe'ye
hiç bilmedim seni
bir yerde mi aramalıydım
sözden başka

Nar yarığı gibi bir dil ki
sonsuz ışıltısında zamanın biliyorum
ölümüne kadar elindeydi silahın
bir mavi mürekkep o denli korkutur mu bir çağı
ben ürktüm okudukça seni
ve içinde gördüğüm insanı

II
Duramam buralarda yağmur yağmıyor artık
kimse sahtesinden gayrısını yazmıyor
aşkın bizzat kendisi
ya da insan olmak hakkında
ve kimse senin gibi ezber etmiyor bir gazeli
sessiz ve usulca

III
Gör kalbim neleri gömdü senin kitaplarından sonra
bir kütüphane ne işe yarar
sorsam örneğin bizim bakkala
ya da bir gece koynunda
uyandığım herhangi bir adama
deli gözleriyle
ay ışığı anlatır mı ona da
seninle aramda olan ne varsa

IV
iki insan arasında sahici ilişki
nasıl kurulur bir dize ile
söylesene ha!

V
Sınırsız sözlerinizle varsam
acının kanıyla sulanmış
bir toprağa
Cezayir'de, Irak'ta
ya da ülkemin herhangi bir insanına
şuncacık bir çocuğa sorsam
annesine sorsam, babasına
okudunuz mu bir dize olsun
Nar ile İncir'e Gazel'den
kimsenin kimseyi incitmediği bir dünya var
zeytinin, üzümün
ve Nar'ın toprağında
Bir kediyi sevmenin erinciyle
yaşayabilir insan
elini hiç bir canlının kanına bulamadan

VI
Öfke için ikimizin de dar omuzları
kaldı ki yanıt veremeyecek yerdesin
Turgut'a sormalıydım o da gitti
nerdesin, nerdesiniz

Bir yağmur damlası düşse avucuma ve bilsem ki sizsiniz...
Nasıl yaşardım onu vermemek için toprağa bilseniz!

Yelda Karataş

13 Ağustos 2006

Yeni Mecralar Yaratmak!

2006-08-16T16:56:00.000+03:00

Sabah evden çıkıyorsunuz ve yürümeye başlıyorsunuz. Sağınız solunuz marka! Dikkat! Sobelendiniz. Otobüse biniyorsunuz, üzerinde bilmem ne sakızı! Radyoyu açıyorsunuz, bilmem ne kredi kartı! Gazeteyi açıyorsunuz bilmem ne evleri!

Her gün binlerce hatta yüz binlerce mesaja maruz kalıyoruz. Kimisi ilgi alanımıza girdiği için, kimisi bizi güldürdüğü için, kimisi de ihtiyacımızı karşıladığı için aklımızda kalıyor. Geri kalanlar, gecenin içinden geçen kocaman bir gemi gibi ellerimizden kayıp gidiyor. Başarısız oldukları için mi, yoksa yanlış mecra seçiminden mi kaynaklanıyor sizce? Başarısız reklam var mıdır sorusu aklımıza geliyor hemen...

Evet diye haykırıyorum! Duydunuz mu?

Peki ya "doğru mecra" seçimi...

Sobelenmekten bıkan bir toplum oluşturduğumuz kesin. Ama bu oyunun çok uzun yıllar daha süreceği kesin... Ve nedense ben sobelemekten, sobelenmekten çok mutluyum. İşim gereği, yeni çıkan her şeyi incelemek, okumak ve araştırmak benim asli görevlerimden birisi. Yani normal bir insandan ortalama 5 kat daha fazla sobeleniyorum. Çünkü buna izin veriyorum. Hafta sonları büyük alışveriş marketlerine girip, gözüme kestirdiğim bir aileyi ya da ev kadınını (Genç ve yakışıklılar da olabilir) takip ediyorum. Eller üst raflara mı kayıyor, marka önceliği neye göre belirleniyor?

Yeni dizayn edilmiş içki reyonları ve yanlarında bulabileceğiniz mezeler, kuruyemişler, şarap reyonunun yanına kurulmuş her çeşit peynirin bulunduğu reyon alımı daha da artırıyor. Bazen fiyat, bazen ambalaj, bazen de promosyonlara öncelik tanınıyor. Ama market içindeki yeni mecralar inanın ilgiden maruz kalmıyorlar. Bunlar kesin sonuçlar…

Peki ya alternatif mecralar?

Reklam Yazıları'nda okuduktan sonra (Efe Rakı'nın Carrefour'a dava açması) aklıma gerçekten hoşuma giden bir fikir geldi. Hafta sonları marketlerde rastladığımız tanıtım stantlarını biliyorsunuz. Genelde gıda ya da içecek üzerine kurulan bu stantlarda yersiniz, içersiniz. Ürünü beğenirseniz de satın almaya yönelirsiniz. Buraya kadar güzel...

Peki elinizde market sepetiyle reyonlarda geziyorsunuz, köşeyi döndünüz. Karşınıza bir masada oturmuş iki adam görseniz! Önlerinde mezeler, açmışlar bir büyük demleniyorlar! Ufak bir radyo masanın bir köşesinde kendi kendine mırıldanıyor "Öyle sarhoş olsamki...." (Rahmetli Tanju Okan'ın ailemizde ayrı bir yeri vardır. Hiçbir zaman unutmadık, umarım o da bizi ve teyzemi unutmamıştır.) Kadehleri tokuşturarak derin muhabbetlerde görseniz bu iki adamı, ne yaparsınız?

Daha önce Diagio için, alkol tüketiminde "Bilinçli tüketin" mesajını vermeye çalışmıştık. Önümüze gelen içki ile ilgili yasakları, yapılmaması gereken kusurlu hareketleri ezberlemiştik. Tekrar notlarıma dönüp bakacağım acaba böyle bir uygulama gerçekleşebilir mi? Yoksa yasaklara takılır mı?

Bu uygulamada da "Bilinçli Tüketin" mesajını verebiliriz aslında... Neyse şimdi bu konuya girmeyelim.

"Dikkat çekici manevralarla istenilen hedef kitleye ulaşılabilir ve bunun zor olduğunu kesinlikle düşünmüyorum" diyorum!

Biraz önce de yeni mecralar hakkında düşünüyordum. Aklıma Messenger geldi. Bu Messenger konusunda çok uzman olmadığımı belirtmek isterim, evet çok büyük kolaylıklar sağladığı kesin ama nedense hala ısınmış değilim. Hatta teknolojinin ilerlemesiyle, kişisel gelişimin geri kaldığını düşünüyorum. Fakat teknolojiyi de bir şekilde kullanmak zorundayım ve bilinçli kullanarak kendimi gerilemeye karşı engelliyorum. Belki daha az kullandığım için dışarıdan bir bakış açısı yakalayabilirim.
Aklıma gelen fikir çok basit, yalın, kullanılabilir…

Bu Messenger'da herkesin kendine taktığı bir rumuz var ya... İşte size yeni bir mecra daha! Markalar bu alanları kiralasalar ve Messenger sahibinin ve arkadaşlarının hedef kitlesine ulaşsalar fena olmaz mı? Bence harika olur. Kullanan kişinin karakterine, ilgi alanına giren markanın reklamı olmaz mı? Bal gibi olur... Çok cüzi rakamlarla markalar amacına ulaşabilir.

Sobelenmekten bıkmayacağım herhalde ama bu uygulamanın işe yarayacağını düşünüyorum. Yeni mecralar düşünmeye devam edeceğim, bakalım daha neler çıkacak...

Tuğçe Özel
Reklam Yazarı

Aşık olmak istiyorum!

2006-08-14T17:49:00.000+03:00

Aşık olmak istiyorum… Deli gibi sağa sola koşturup duvarlara haykırmak istiyorum!
Aşığım! Aşığım!

Kalbim yerinden fırlasın heyecandan… Ellerim tutmasın, dilim konuşmasın, bakışlarımdan anlasın herkes, içimde onu görsün. Tenim "o" koksun!

"Öğleden sonra aşk" tadında olsun… "Tiffany’de kahvaltı"yla başlasın gün. Ay ışığında sürsün. Roma Tatili’nde geçsin hikayem… Her şey eskisi gibi, aynısı, dün gibi bugün olsun!

Yeter ki aşk olsun…

head&shoulders'ı kafaya diksek bütün sorunlarımızdan kurtulabilir miyiz?

2006-08-08T14:40:00.001+03:00

Bloğumu ziyaret eden birçok kişi genelde şiirlerimle karşılaşıyor. Ve "Sen reklamcısın, reklam yazarısın. Neden sektörünle ilgili fikirlerini yazmıyorsun bloğa?" diyorlar. Aslında bir bakıma haklılar çünkü reklam eleştiren çok reklamcı var... Kimisi haklı yere sesini çıkartıyor, kimisi çuvaldızı kendine batırmayı unutuyor, hatta eleştrinin dozunu kaçırıyor.

Ben reklam eleştirmeyi sevmem açıkçası... Ya da senaryo böyle olsaymış daha iyi olurmuş gibi saçma tavsiyelerde de bulunmam. Karşımdaki müşteriyi tanımadan, önlerine gelen briefi görmeden eleştirmeyi, kampanya hakkında konuşmayı da tasvip etmiyorum. Ama son günlerde kafamı kurcalayan bir cümle var. 'Head&Shoulders'la bütün sorunlarınızı kafanızdan atın"... Özellikle reklam filminde kullanılan, cümledeki vurgu dikkatimi çekti. "Sadece kepekten değil, bütün sorunlarınızdan kurtulun" Şimdi bu şampuan reklamı; yenilmez, içilmez, kafa yapmaz :) Nasıl bütün sorunlarımdan kurtulacağım? Ev kiramı, faturalarımı mı yatıracak ya da her ay maaşa mı bağlayacak beni Head&Shoulders? Düşünmeden edemedim açıkçası ve paylaşma ihtiyacı duydum sizlerle.

Bildiğim kadarıyla (Yanılıyorsam düzeltin) Head&Shoulders P&G şirketine bağlı, yurtdışından Türkiye pazarına giren bir ürün ve P&G'nin reklama bakış açısını biliyorum. Ajansları ya da yaratıcı ekibe söyleyecek hiçbir sözüm yok burada... Sadece P&G'ye sesleniyorum. Biraz daha ajanslara, yaratıcı ekibe güvenseniz, Head&Shoulders'ı kullananların sizin hakkınızdaki sorunlarını kafalarından atacaklarını anlayacaksınız....

Başka sözüm yok...

Saygılar :)

İstanbul Bir Dişi Orospudur...

2006-07-19T21:29:00.000+03:00

Yağmalanmış ol tarihin
Lanetli anne sütü
Becerilmekten yorgun tenlerin O yasaklı meyvası;
hiç tanımamış ki aşk’ı
bin isim aramış anası ona bin güzellik biçip durduğu
bu dayanılmaz
rüzgarına
Asya’dan gelip Avrupa’ya dil çıkaran
Ağırbaşlı çocuk değil ki o felsefe okusun
Yunus gibi yare yare içinden geçeni
Gören görmüş
Kendi kör
Şiire benzer en çok kocaman gözleri
kuşkusuz hüzünlü
Şems’in en parlak anı o
Bir utanmaz ermiş bu yüzden ama
Erenleri reddeder
İstanbul bir masal diyorlar,
Yalandır zinhar
Masallar büyümez ki çocuklarla
Masallar çocuk kalır
Oysa bin kez ihanete uğramış
nüfus kağıdı tarihten dönen
çok babalı bu çocuk
bir garip annenin kızıdır
dokunuldukça teni acır
vahşi büyüdü üstünden geçen tramvay dizelerinden
korkulu artık
şairlere bile utanarak yaklaşır
geceyi koynunda değil içinde taşır
Masal yazdırır tarihe
saçlarını kesip kesip
dilek tutan bir deli
acımasız gerçeğiyle
kimsesiz kalmış.
Deniz kokusuna dondurma yalayan
pembe dudaklı
dile düşkün bu edepsiz
İstanbul,
Demek istediğim kısaca şudur;
İstanbul, bir dişi orospudur
Beyoğlu altın dişi...
Diyorum ki
itirazı olan varsa
Bu çocuğun babası olmalıdır...

Yelda Karataş

Canım Yelda'm, akıl hocam...
O bana binbir zorlukla yazmayı, kelimeleri dizmeyi öğretti.
En önemlisi de kalbimden geçeni dilime dolamayı öğretti.
Seni çok seviyorum, Deli Kızın Türküsü...
Rakkas tadındaki hayatına beni de aldığın için teşekkür ederim.

Geceyi sabah yapalım, çakır olana dek...

2006-07-19T12:39:00.001+03:00

Rakı, büyük rakı, kocaman rakı.
Herkesin dilinde olan, geceleri gündüz,
sabahları çakır yapan rakı!
Bu geceyi sensiz geçirmek istemiyorum aslında.
Daha dertli saatlerim de oldu
ama nedense içimde bir boşluk var.
Örselenmişim, kırılmışım, sevdalanmışım,
ne yazar sen olduktan sonra.
Bizim oraya gidelim gel,
kafamız dağılır biraz.
Hem tanıdık da, küfelik olsak ne yazar.
Balık yemem ben biliyorsun,
daha doğrusu sensiz balık yemem.
Balık da istemez zaten sası sası yeme beni der gözleri...
Buzu da sevmem, delikanlılığa sığmaz seni maşa etmek sebillere.
Bizim orada anlarlar dilimizden,
gel hadi gece çökmeden peynire meze olalım.
Ali Baba anlar bizi, koyar önümüze mezelerimizi.
Derdimize derman, yaramıza and olur
dinler bizi sabaha dek.

Ohhhh...
Mezeler taze, balık taze,
ben güle oynaya, ağlaya ağlaya içerim,
denizin siyahı mavi olana dek.
İstanbul havası, gözünü sevdiğimin şehri;
köylerin anası, babaların babası İstanbul.
Rakı bile dalgalanıyor efkarından rüzgarını duyunca.
Ne nefes var sende, ne yürek var.
İçim bir hoş oluyor,
ikinizi yan yana görünce.
Aşk mı desem yoksa yalnızlıktan ötürü kıskançlık mı,
bilmiyorum.
Tek bildiğim,
Ali Baba bilir, rakıyla İstanbul'un aşkını.
Ben de aşıkları kavuştururum,
geceleri sabah ederek.
Hadi bakalım şerefe, Ali Baba.
Sabahı çakır edene dek...

Pirincin Türküsü...

2006-07-18T17:31:00.000+03:00

Pirinç emektir, bereketin simgesidir. Boylu boyunca uzanan deltanın can damarıdır. Suyun beyaz gelinciğidir. Pirinç yetiştirmek zanaattır.

Emektarın zanaatıdır. Tepeden baktıklarında, suya yansıyan görüntüde kendileriyle yüzleşirler... O yüzden yalansız yaşarlar, hayallerini yüreklerinde yaşatırlar.

Her hayal gibi, onu da gerçekleştirmeleri zordur. Gece sessizliğin içinde, rüzgarın suyu dalgalandırmasıyla “Pirincin Türküsü”nü duyar, emeklerinin boşa gitmediğini düşünürler.

Zaman geçer, gelincikler açar. Ellerinden kayıp gider ve geriye tane tane, anlaşılır melodiler bırakır hafızalarında... Bilirler ki, sofraları süsleyecek, herkesin bekledigi bir yemek şölenin ortasında tekrar açacaktır o pirinç taneleri...

Sevinirler. Emekleriyle, elleriyle iftihar eder, bir dahaki hasatın hayalini kurarak, sudaki yansımalarına gülümserler...

OSURUK

2006-07-17T12:32:00.000+03:00

"Dünya görüşüm bu" diyorlar ya,
hani bütün dünyayı görmüşçesine.
Hasta oluyorum!
Kavramlar değişti herhalde.

Bir de sinerji çıktı başımıza,
hani birkaç kişi birleşince oluyormuş ya.
Soyutu yaşıyoruz anlamsız!

Kimse osuruktan bahsetmiyor ama halbuki o da soyut.
Diğer söylemler nereden çıkıyorsa,
osuruk da oradan çıkıyor!

Düşünmüyor bu millet, düşünmüyor.
Götünden uydurmayı biliyor ama götünden çıkanı bilmiyor.

"Dünya görüşüm bu" diyorlar ya,
benimki de bu!
Osuruktur en hakikisi,
tek yalansız çıkan da odur işte!

12/02/2006 18:32

ŞİMDİ BENİ İZLEYİN!

2006-07-17T12:28:00.000+03:00

Ayarı kaçmış radyo gibi cızırtılı,
ne söylediğim belli, ne de hangi telden çaldığım.
Yaş yirmidört çırpınıyorum deniz üstündeki karabatak gibi.
Etrafımdaki muhabbet, anlamsız uğultudan ibaret.
Umurumda mı, malulen emekliyim bu hayattan.
İstiklal madalyası göğsünde, bir sevda çocuğu.
Grayderle hazine arayan bir babanın çocuğu.
TCDD'nın trenini satın almaya çalışan bir babanın.
Hesabım kapanmadan, kaçıp giden bu dünyadan.
Üstüne üstlük bir de sokak çocuğuyum.
Her tarafım çamur,
yağmur göletlerinde sayısız kağıt geminin sahibi
"Malulen emekliyim" bu hayattan, satıyorum gemilerimi.
Yanında da hayallerim var bedavaya.
steyen varsa gelsin, hesaplaşalım.
Dökelim eteklerimizdeki taşları,
beş taş, dokuz taş, artık Allah ne verdiyse,
eskiden annemle oynadığım.
En fedakar ananın çocuğuyum ben,
O'nun için her şeyi yapacak tek çocuk.
ama onunla da hesabımı kapattım ben.
Adisyonum kabarıktı, yüreğinden kredi çekip ödedim.
İstiklal madalyasını satamadım ama...
Hani bir sevda çocuğuyum ya, o yüzden.
Eskiyle işim bitti artık.
Açın radyonun sesini, açın da beni dinleyin.
Bundan sonra en büyük orospuçocuğu ben olacağım.
Kanalım 95 nokta yarım, ama frekansımı sadece yitik gemiler çeker.

Tuğçe Özel / Ali Hikmet Yavuz 03/02/2006 14:10

KAHPE

2006-07-17T12:25:00.000+03:00

Oltalar dibine çökmüş hüzün gibi...
Bak, herkes balık tutuyor.
Gemiler geçiyor ensenden.
Tekneler yaşlı tiryakiler gibi,
öksürüyor boğazına.
Senin için "kahpe" diyorlar bir de,
küfredercesine!

Her akşam oltadakiler ızgaraya,
sağ elinden gelen rakıyla, mezeler kuruluyor sofraya.
Saz başlıyor tıngırdamaya.
Konuşuyorlar adına "kahpe diye küfredercesine!

Aşıklar sevişiyor eteğinde, oturuyorlar elele, dizdize.
Yar elden gidince,
suçlu senmişçesine "kahpe" diyorlar adına küfredercesine!

Rakı iniyor dibine,
mezeler de bulmuş yerini midede,
sazın da söylevi bitince,
suçlu senmişçesine kahpe diyorlar adına
küfredercesine!

22/11/2005 Bebek Sahili Tuğçe Özel

BEDDUA

2006-07-17T12:22:00.000+03:00

Bu şehre sattım seni,
adice, şerefsizce, ardıma bakmadan insafsızca,
sattım seni bu şehre.
Senin anın yok artık içimde.
Her kaldırımda adın yok buralarda,
her köşede gölgen yok!
Kurtuldum işte senden.

Bu şehre sattım seni,
onursuzca, acımasızca.
Beklemezdin değil mi?
Ummazdın hiç!
Bulmak istesende bulamazsın,
af dileyemezsin artık benden!
Özürün geçmez bu şehirde...
Yaptıklarını bir bir hatırla şimdi.
Neden oldu diye bir düşün?
Hata kimde...

Bu şehre sattım seni
zevkle, şevkle, isteklice...
İstanbul'da yağış varmış,
yollar kayganmış, beddua etme boşa bana.
Yağmur tepene iner anlarsın suçunu!

Bu şehre sattım seni,
yağmurla, bedduayla, ahla...

19.MAYIS.2001 (Antalya-İstanbul Otobüsü) TUĞÇE ÖZEL

BAHAR MAHKUMU

2006-07-17T12:12:00.000+03:00

Hiç yaz aşkım olmadı benim
ya da havuzbaşı sevişmelerim.
Aşkı romantik yaşayamadım ki ben.
Dalga geçtim hep teni "o" kokanlarla.

Batık şehirler inşa ettim,
dalıp da keşfeden olmadı.
Yakamoz vurunca ümitlendim hep,
kelebek yüzdüler üstümden,
kalabalıkta kaynadım.
Birileri geldi önüme, aşıktılar,
denizden çıkmış gibi ıslaktılar.
Ben mi seçtim onları,
yoksa onlar mı elekten geçirdiler hayatı bilmem.
Ben de aşığım o zaman dedim.

Ayın hallerine bağlıydı ellerim,
ya uzatırdım aytenli ya da karanlıktı yüzüm.
Tutsak bir hayattı bu, eve bağlı,
işe bağımlı, sevgiye aç.
Bense güneşin altında üşüyen alabalık gibi,
ölmesini bekledim duygularımın.

Çok aşkım oldu benim,
sayısını bilmediğim.
Hep yüzler gelir aklıma,
adını bile hatırlamadığım.
Bir tane bile yok mu iz bırakan,
beni ağlatan ya da yalnız koyan.

Ahh ahhh hata bende,
çok aşkım oldu benim,
ama hiç büyüyüp de adam olanını görmedim.
Çok aşkım oldu benim,
büyütüp de adam etmesini bilemedim.

Tuğçe ÖZEL 03/04/2006 14:19

NUR GİBİ

2006-07-14T13:14:00.000+03:00

Kuru havaların adamsın sen
Ayazın ayaz, sıcağın sıcak...
Mavisin, yeşilsin, siyahsın, beyazsın ama en güzeli aşksın
mor gibi, pembe gibi...

Nur gibi...

Ciddiyetle kuşatılmış dört bir yanın
Etrafın kalelerle çevrili
Bir kulen var tepeden düşmanı gözlediğin,
ama sadece benim görebildiğim...

Ellerin var gündüz turkuaz geceyse lacivert,
karanlıkta seçebildiğim
İşlenmiş dudakların var nakış gibi, oya gibi...
Gergefe girmeyen bir yüreğin var
acıdan, yalnızlıktan korkar gibi...
Gözlerin kapalı, mahrum, kesik hayattan
Her şeyi bilen bir halin var ama umrunda değilmiş gibi
Uzaksın, yakınsın bazen de yanımdasın
İşte tam karşımdasın...

Kuru havaların adamı
Kulenden indin hayatıma Nur gibi
Tutuldum artık sana bir kere
Kırmızıyım, sarıyım, siyahım sayende Yay'ından fırlamış ok gibi...

HERKES MOR OLSUN İSTİYORUM

2006-07-14T13:12:00.000+03:00

Herkes mor olsun istiyorum!
Bütün dünya mor!
Evler, ağaçlar, nehirler, denizler, çocuklar,
insanlar, okullar, telefonlar, yiyecekler...
Her şey mor olsun.
Bana bakan gözler, konuşan ağızlar!
Televizyonlar, kumandalar, bilgisayarlar, elimi attığım ne varsa!
Ay da, güneş de, kainat da!
Hepsi mor olsun!
Her yerden mor aksın.
Dünya mor görünsün!
Sonra da mor olan her şey yok olsun!

Tuğçe Özel 17/03/2006 14:1

YEŞİL ÇANTA

2006-07-14T13:07:00.000+03:00

İşim bitmedi, daha bulaşıklar duruyor lavaboda,
çarşafların da değişmesi lazım.
Kadın gelmedi ya bu hafta, her taraf bir parmak toz.
Yemek yok ama geceden kalma mezeler var,
rakının da çeyreği kalmış, idare ederiz artık.
Sen çık, gez biraz ben kendime geliyim.
Hayır, hayır öyle demedim.
Ben varmışcasına çık evden ama anahtarını almayı unutma!
İşim bitsin, ben de biraz hava almak istiyorum.
Yok sen Şişli'ye doğru git, ben Taksim'e doğru yürüyeceğim.
Evde ekmek bitmiş yalnız, gelirken almayı unutma.
Yeşil çantamı gördün mü?
Hani tatildeyken kaybetmiştim de getirmişlerdi.
Ha tamam tamam dolabın üstüne koymuştuk, evet.
Bilmem kışlıkları kaldırmayı düşünmüştüm, yaz geliyor ya artık.
Hadi sen çık evden, ben de...
Hayır, hayır öyle demedim.
Daha işim bitmedi, sen gelirken ekmek almayı unutma...

Tuğçe Özel 14/04/2006 12:27